Πέμπτη, Δεκεμβρίου 30, 2010

Χρόνια ειρηνικά.

Μελετώντας τα γαλλικά μού ζητήθηκε να μελετήσω σε μεγάλο βάθος τα λατινικά.
Ηταν μια νεκρή γλώσσ. Γιατί έπρεπε να την μάθω;
Η προφανής απάντηση που έλαβα ήταν ότι είναι ο πρόγονος της γλώσσας που μελετούσα.
Βάλθηκα λοιπόν να την μελετώ με λεπτομέρεια χειρουργού.
Εκείνος εξετάζει το πτώμα για να γνωρίσει πώς λειτουργεί το ζωντανό. Το ίδιο θα έπρεπε να πράξω κι εγώ. Αφού μελέτησα τα επί μέρους, γραμματική και συντακτικό, με την βοήθεια ενός καλού λεξικού μετέφραζα  Κικέρωνα και Σαλλούστιο, τον πιο δύσκολο των λατίνων.

Αν σκεφτώ το πόσο μεγάλη δίψα έχει ο άνθρωπος να κατανοήσει τον διπλανό του, τα πράγματα που συμβαίνουν, τον θάνατο, τον έρωτα, ολόκληρο τον εσωτερικό του κόσμο, χωρίς να τα κατανοεί ποτέ ικανοποιητικά ώστε να νιώσει ειρήνη, τότε θα πω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την αποδόμηση μιας γλώσσας σε πολύ μικρά κομμάτια κατανοητά, διαυγή και εύπεπτα. Κάθε πεζό γραμματικό φαινόμενο που περιγράφεται, κάθε συντακτικό φαινόμενο που ξετυλίγεται μπροστά σου, ισοδυναμεί με μια μικρή αλήθεια που σου προσφέρεται γενναιόδωρα σε εκδίκηση εκείνων που ορίζονται σαν σχετικές ή άπιαστες για τον ανθρώπινο νου.

Η ικανοποίηση  που αφήνει η μελέτη της γλώσσας όσον αφορά την κατανοήση του Κόσμου είναι ανάλογη με το βάθος της μελέτης. Οσο πιο πολύ εμβαθύνεις σε μια γλώσσα, όσο περισσότερο την 'διαλύεις' σε μικρότερες κατανοητές μονάδες, τόσο περισσότερο αρκείσαι σε αυτές αναγνωρίζοντάς τις ως μικρές λαμπερές οντότητες, εις τρόπον που να μην επιδιώκεις να γνωρίσεις  την μια και μοναδική. Ο βιολόγος ξεχνιέται πάνω στο μικροσκόπιο παρατηρώντας το σκουλήκι που κινείται. Εκείνη την στιγμή, τα συμπεράσματά του τον φυγαδεύουν από δεκάδες άλλα ερωτήματα αναπάντητα ίσως και μη ομολογηθέντα ποτέ.  Κύριος σε μικρότερη κλίμακα, κλέβει κάτι από την δόξα εκείνου που θα μπορούσε να γνωρίζει τα πάντα.

Η μελέτη είναι παρηγορητική διαδικασία.

Το ίδιο ισχύει με όλες τις επιστήμες. Τα μαθηματικά, την φυσική, την χημεία.  Είναι επιστήμες που αγγίζουν το θείο καθότι εμπεριέχουν την εξήγηση του Κόσμου.
Τέχνες απλές και χειρωνακτικές εργασίες το αγγίζουν το ίδιο εφ΄όσον περιέχουν τεχνική.

Η μεγάλη μαγεία που νιώθουμε μπροστά στον δημιουργό συνίσταται ότι δεν κάνει deconstruction αλλά  construction  του Κόσμου. Δεν εξηγεί κάτι που ήδη Είναι αλλά το συνθέτει από την αρχή. Από κεί έρχεται  και το δέος μπροστά στην Τέχνη. Αυτή δεν εξηγεί τον Κόσμο, τον φτιάχνει. Δεν εξηγεί τον Νόμο.Τον ορίζει.

Απομένει να κάνουμε το πιο απλό πράγμα. Να μελετήσουμε οτιδήποτε για να έχουμε ειρήνη.


υγ. αν ήξερα όλες τις τέχνες και όλες τις επιστήμες και το χειρότερο αν κόμπαζα γι αυτό, τούτο θα  σήμαινε ότι θα είχα φοβερό υπαρξιακό πρόβλημα.

Ειρηνικό το 2011!

2 σχόλια:

  1. Είχα πολύ καιρό να περάσω από το μπλογκ σου και πραγματικά ενθουσιάστηκα με την ανακάλυψη της διδακτικής συνεισφοράς σου..Λατρεύω τα γαλλικά και μου'χει λίγο απωθημένο που τα παράτησα νωρίς. Αλλά...il n'est jamais tard:)
    Ειλικρινά μπράβο, dianathenes.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστώωωωωωωωωωω! Πάντες πιστοί προσέλθετε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.