Πέμπτη, Απριλίου 01, 2010

Μια ελιά και φτου ξελευθερία.

Ενα από τα πράγματα που αγαπώ την Μ. Εβδομάδα είναι η λιτότητα των φαγητών. Είναι μέσα στο πλαίσιο των ημερών να μην σε απασχολεί και πολύ το γεύμα της ημέρας. Κάτι απλό, εύκολα μαγειρεμένο, ένα όσπριο, ψωμί, μια ελιά, κρασάκι.  Το φαγητό των φτωχών. Το φαγητό που ήταν κάποτε τυλιγμένο στην πετσέτα.  Τριφτάδες... ζυμάρι που έτριβες με τις παλάμες ώσπου να γίνει λεπτό σαν μακαρόνι ....φαγητό της αγροτικής Ελλάδας, δεκαετία του 60. Δεν θυμάμαι! Είχαμε τότε κέτσαπ;
Είχαμε δυο χέρια που έτριβαν ότι έβγαζε η γη.
Αραποσίτια είχε η φτωχή Αρκαδία και πατάτες. Το είπα στον δάσκαλο στην Τετάρτη δημοτικού ο οποίος ήταν από τα Μαγούλιανα. "Τι βγάζει τσούπρα μου η Τρίπολις;" Πήρα 10.

3 σχόλια:

  1. Oι άνθρωποι δυναμώνουν στις ελλείψεις και γίνονται μαλθακοί στα πλεονάσματα.Κάτι καλό θα βγει από την συνεχή πτώση του βιοτικού μας επιπέδου.Μακάρι, βέβαια, αυτή να μην συνέβαινε.

    Χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είχαμε χάσει νομίζω το μέτρο ....
    για να δούμε μήπως η πτώση φέρει ανά(σ)ταση

    καλό Πάσχα Ντιάνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ναι, καλό θα μας κάνει. Μακάρι όμως να μην επωφελούνταν όσοι μας πίνουν συστηματικά το αίμα. Και οι έξω και οι μέσα!

    Καλό Πάσχα φιλαράκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.