Πέμπτη, Δεκεμβρίου 30, 2010

Χρόνια ειρηνικά.

Μελετώντας τα γαλλικά μού ζητήθηκε να μελετήσω σε μεγάλο βάθος τα λατινικά.
Ηταν μια νεκρή γλώσσ. Γιατί έπρεπε να την μάθω;
Η προφανής απάντηση που έλαβα ήταν ότι είναι ο πρόγονος της γλώσσας που μελετούσα.
Βάλθηκα λοιπόν να την μελετώ με λεπτομέρεια χειρουργού.
Εκείνος εξετάζει το πτώμα για να γνωρίσει πώς λειτουργεί το ζωντανό. Το ίδιο θα έπρεπε να πράξω κι εγώ. Αφού μελέτησα τα επί μέρους, γραμματική και συντακτικό, με την βοήθεια ενός καλού λεξικού μετέφραζα  Κικέρωνα και Σαλλούστιο, τον πιο δύσκολο των λατίνων.

Αν σκεφτώ το πόσο μεγάλη δίψα έχει ο άνθρωπος να κατανοήσει τον διπλανό του, τα πράγματα που συμβαίνουν, τον θάνατο, τον έρωτα, ολόκληρο τον εσωτερικό του κόσμο, χωρίς να τα κατανοεί ποτέ ικανοποιητικά ώστε να νιώσει ειρήνη, τότε θα πω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από την αποδόμηση μιας γλώσσας σε πολύ μικρά κομμάτια κατανοητά, διαυγή και εύπεπτα. Κάθε πεζό γραμματικό φαινόμενο που περιγράφεται, κάθε συντακτικό φαινόμενο που ξετυλίγεται μπροστά σου, ισοδυναμεί με μια μικρή αλήθεια που σου προσφέρεται γενναιόδωρα σε εκδίκηση εκείνων που ορίζονται σαν σχετικές ή άπιαστες για τον ανθρώπινο νου.

Η ικανοποίηση  που αφήνει η μελέτη της γλώσσας όσον αφορά την κατανοήση του Κόσμου είναι ανάλογη με το βάθος της μελέτης. Οσο πιο πολύ εμβαθύνεις σε μια γλώσσα, όσο περισσότερο την 'διαλύεις' σε μικρότερες κατανοητές μονάδες, τόσο περισσότερο αρκείσαι σε αυτές αναγνωρίζοντάς τις ως μικρές λαμπερές οντότητες, εις τρόπον που να μην επιδιώκεις να γνωρίσεις  την μια και μοναδική. Ο βιολόγος ξεχνιέται πάνω στο μικροσκόπιο παρατηρώντας το σκουλήκι που κινείται. Εκείνη την στιγμή, τα συμπεράσματά του τον φυγαδεύουν από δεκάδες άλλα ερωτήματα αναπάντητα ίσως και μη ομολογηθέντα ποτέ.  Κύριος σε μικρότερη κλίμακα, κλέβει κάτι από την δόξα εκείνου που θα μπορούσε να γνωρίζει τα πάντα.

Η μελέτη είναι παρηγορητική διαδικασία.

Το ίδιο ισχύει με όλες τις επιστήμες. Τα μαθηματικά, την φυσική, την χημεία.  Είναι επιστήμες που αγγίζουν το θείο καθότι εμπεριέχουν την εξήγηση του Κόσμου.
Τέχνες απλές και χειρωνακτικές εργασίες το αγγίζουν το ίδιο εφ΄όσον περιέχουν τεχνική.

Η μεγάλη μαγεία που νιώθουμε μπροστά στον δημιουργό συνίσταται ότι δεν κάνει deconstruction αλλά  construction  του Κόσμου. Δεν εξηγεί κάτι που ήδη Είναι αλλά το συνθέτει από την αρχή. Από κεί έρχεται  και το δέος μπροστά στην Τέχνη. Αυτή δεν εξηγεί τον Κόσμο, τον φτιάχνει. Δεν εξηγεί τον Νόμο.Τον ορίζει.

Απομένει να κάνουμε το πιο απλό πράγμα. Να μελετήσουμε οτιδήποτε για να έχουμε ειρήνη.


υγ. αν ήξερα όλες τις τέχνες και όλες τις επιστήμες και το χειρότερο αν κόμπαζα γι αυτό, τούτο θα  σήμαινε ότι θα είχα φοβερό υπαρξιακό πρόβλημα.

Ειρηνικό το 2011!

Τρίτη, Δεκεμβρίου 21, 2010

Η πιο μεγάλη Νύχτα.

Σήμερα 21 Δεκέμβρη είναι η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου.
Αγγίξαμε το χειμερινό ηλιοστάσιο.

Η 21 Δεκέμβρη λογίζεται σαν επίσημη έναρξη του Χειμώνα.
Τι θα φέρει άραγε αυτός ο χειμώνας; Χιόνια, πάγους, κρύο;

Ταυτόχρονα όμως καθώς αυξάνεται το φως βαδίζουμε προς την Ανοιξη.Από αύριο η μέρα μεγαλώνει. Ενα δευτερόλεπτο την ημέρα. Δεν είναι παράξενο η πιο μεγάλη νύχτα να οδηγεί αθόρυβα στο φως;

Να λειτουργούν άραγε έτσι τα πράγματα και στα παγκόσμια πράγματα και στις "αγορές;

Τι θα μας φέρει λοιπόν; Στον καθένα από εμάς αλλά και σε ολόκληρη την χώρα.

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 13, 2010

Φθινόπωρο

Νόμιζα μικρή, ότι ήταν η εποχή που πωλούν φτηνά τα φρούτα όμως είναι η εποχή όπου φθίνουν οι οπώρες.


 Να είναι άραγε μόνο οι οπώρες που φθίνουν αυτό το φθινόπωρο;

Παρασκευή, Αυγούστου 06, 2010

Καλοκαιρινό.

Tαξιδεύοντας με το καράβι στο Αιγαίο,
-το ίδιο Αιγαίο που γέννησε την Αφροδίτη-
περιεργάστηκα περίλυπη πώς έπιναν μισόγυμνες οι γκόμενες
 -μιλώντας σε ξένες γλώσσες.

Ούτε μια κόρη ελληνίδα δεν εμφανίστηκε.
Θα είναι που βρίσκονται κλεισμένες στο καινούργιο μας μουσείο.

Σάββατο, Απριλίου 03, 2010

Ζει; Δεν ζει;

 ζωγραφική Θανάσης Τσίτσικας




Αντί άλλων ευχών διαβάστε http://vitamo.blogspot.com/2010/04/blog-post.html και

http://vitamo.blogspot.com/2007/09/blog-post_30.html

και τα δυο πολύ επίκαιρα.

Καλή Ανάσταση!

Πέμπτη, Απριλίου 01, 2010

Μια ελιά και φτου ξελευθερία.

Ενα από τα πράγματα που αγαπώ την Μ. Εβδομάδα είναι η λιτότητα των φαγητών. Είναι μέσα στο πλαίσιο των ημερών να μην σε απασχολεί και πολύ το γεύμα της ημέρας. Κάτι απλό, εύκολα μαγειρεμένο, ένα όσπριο, ψωμί, μια ελιά, κρασάκι.  Το φαγητό των φτωχών. Το φαγητό που ήταν κάποτε τυλιγμένο στην πετσέτα.  Τριφτάδες... ζυμάρι που έτριβες με τις παλάμες ώσπου να γίνει λεπτό σαν μακαρόνι ....φαγητό της αγροτικής Ελλάδας, δεκαετία του 60. Δεν θυμάμαι! Είχαμε τότε κέτσαπ;
Είχαμε δυο χέρια που έτριβαν ότι έβγαζε η γη.
Αραποσίτια είχε η φτωχή Αρκαδία και πατάτες. Το είπα στον δάσκαλο στην Τετάρτη δημοτικού ο οποίος ήταν από τα Μαγούλιανα. "Τι βγάζει τσούπρα μου η Τρίπολις;" Πήρα 10.

Κυριακή, Μαρτίου 07, 2010

Αδιαφορία.

 
Ανθισες πάλι Αμυγδαλιά.


Αραγε το γνωρίζεις ότι πρόκειται να χιονίσει;
Πόσο ζηλεύω την αδιαφορία σου στους καιρούς.

Η αμυγδαλιά είπε:
Ανθισα πάλι Ανθρωπε.
Μπορεί και να μην χιονίσει.

Κυριακή, Φεβρουαρίου 14, 2010

.....και του χρόνου!

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.