Σάββατο, Μαρτίου 14, 2009

Ο παρατατικός.

Ο φίλος μου, ο Διονύσης μιλά σε χρόνο παρατατικό.
Γιατί ποιητή τον χρόνο τον εξακολουθητικό λατρεύεις με την γραφίδα σου τόσο;
Δεν είναι ο κόσμος τούτος, του παρόντος;
Ξάφνου τον σπας με έναν αόριστο
Σταματά τότε ο τροχός στις ράγες
Λίγο μένουν να αιωρούνται οι καταλήξεις
Και ψεύδομαι, να λέω ότι ζω σε χρόνο ενεστώτα.

3 σχόλια:

  1. Καλημέρα Ντιάνα!

    Λίγο καθυστερημένα βλέπω αυτό το ποστ σου.

    Ο παρατατικός έχει μια σπουδαία ιδιότητα...παρατείνει τον χρόνο επ'αόριστον, ή μέχρι τον αόριστο (κατάλαβες τώρα και για τις "ράγες" που αναφέρεις). Διατηρεί μονίμως μια ζώσα και ολόφωτη σκιά του συμβάντος που εξακολουθεί να μαίνεται άχρι τέλους.

    Χαιρετώ και εσένα και τις "παιγνιδιάρικες" διερωτήσεις σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλύτερον ορισμό δεν θα μπορούσες να δώσεις!Επί της ουσίας του θανάτου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.