Κυριακή, Νοεμβρίου 16, 2008

Ενα πορτοκαλί καπέλο.


Δεν μιλώ με τους ανθρώπους στο Μετρό αλλά χθες μίλησα στην γυναίκα με το πορτοκαλί καπέλο. Το μετρό είναι γρήγορο και αδιάφορο πια. Είναι πολύ καθαρό, μού δίνει την ικανοποίηση ότι λειτουργεί με ακρίβεια σαν να είναι ο καθρέπτης του συστήματος, όμως είναι μια ψευδαίσθηση γιατί μόλις βγεις από τα έγκατα της γης, η πόλις έχει αδυναμίες. Είναι ένας εικονικός κόσμος που σου δημιουργεί όσο είσαι στις αποβάθρες του ένα συναίσθημα ίδιο με εκείνο των virtual παιγνιδιών.

Το πορτοκαλί καπέλο με αφύπνησε. Η γυναίκα δεν το φορούσε στο κεφάλι, το κρατούσε στο χέρι. Μου φάνηκε σαν ξόρκι ενάντια στην μουντάδα της αποβάθρας. Είχε γεμίσει χρώματα καφετιά, γκρίζα και μαύρο με την πρώτη ψύχρα του χειμώνα.

Εαν ένας άνθρωπος φορά πάνινο πορτοκαλί καπέλο μέσα στη γενική καταχνιά πρέπει να του μιλήσεις. Εάν δεν το φορά και το κρατά έτσι διστακτικά στο χέρι πρέπει να μιλήσεις σε δυο ανθρώπους. Στον άνθρωπο που το φόρεσε το πρωί μπροστά στον καθρέπτη του και στον άνθρωπο που το έβγαλε όταν ήλθε σε επαφή με την πόλη.

Πολύ ωραίο καπέλο, είπα. Είναι μια νότα φαντασίας μέσα στην καταχνιά της αποβάθρας. Με κοίταξε με φανερή έκπληξη και το πρόσωπό της έβαψε από ευχαρίστηση. Το καπέλο έγινε αυγουστιάτικο φεγγάρι. Ταξιδέψαμε αμίλητες δίπλα- δίπλα όταν ήλθε ο συρμός. Το βαγόνι γέμισε από άσκεπους ανθρώπους.
Εξ άλλου τι άλλο έμενε να πούμε;
Χαθήκαμε στις σκάλες.

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.