Παρασκευή, Οκτωβρίου 03, 2008

Αν ήμουν δένδρο.

Οπως και η μητέρα του Καλλιφατίδη, η μητέρα μου έχει το κομπόδεμά της για το τελευταίο ταξίδι. Δεν παραλείπει να μου δίνει οδηγίες για το πώς θέλει να είναι η κηδεία της και τακτοποιεί τις εκκρεμότητες του σπιτιού για να μην πελαγώσω όταν πεθάνει. Τέτοιες εκκρεμότητες είναι τα παλιά της φορέματα, καπέλα περασμένης μόδας και μια καθόλου ευκαταφρόνητη αλληλογραφία όπου εμφανίζονται κάποιες παλιές «ντροπές» της οικογενείας. Δυσκολεύεται εκεί αν θα έπρεπε να καταστραφούν ολοσχερώς ή αν θα έπρεπε να περάσουν δικαιωματικά στα χέρια των απογόνων. Φροντίζει κατά καιρούς να μας προϊδεάσει σχετικά, ύστερα σταματά σαν από ένα είδος αδυναμίας να αποφανθεί για τους προγενέστερούς της. Να διαχειριστείς το παρελθόν ίσως είναι δυσκολότερο από ό,τι το μέλλον.

Ετσι όλα περιμένουν. Σκέφτομαι ότι όταν θα πεθάνει η μητέρα, όλα τούτα τα πράγματα, τα άυλα κυρίως, θα περιέλθουν στην δικαιοδοσία μου. Οσο ζει παίζει ρόλο φράγματος προφυλάσσοντάς με από τον θάνατο. Μετά θα βγω εγώ μπροστά για τους απογόνους μου.

Επαναστατώ όταν αναφέρεται με φυσικό τρόπο στον θάνατό της, μοιάζει με παραίτηση από αυτό τον ρόλο του προπετάσματος. Σαν να έχει κουραστεί πια να τον κατέχει.. Συγχρόνως με κοιτά να δει πώς θα αντιδράσω. Αλλά πάντα της λέω ότι δεν είναι καιρός ακόμα. Δεν ξέρω αν θα έλθει κάποια στιγμή που θα είμαι έτοιμη να την διαδεχθώ. Υπάρχει μια παράκληση καμιά φορά στο βλέμμα της. Η, ερωτηματικό και πάντα ακολουθεί μια στιγμή αμηχανίας. Μια σιωπή.

Αντιγράφω από το βιβλίο του Καλλιφατίδη:

«....έχει ζήσει τόσα που πρόλαβε τον θάνατο. Δεν τον φοβάται. Αλλά το ταξίδι κοστίζει. Οι αρχαίοι βάζανε νομίσματα στον τάφο για να πληρωθεί ο πορθμέας του Αδη. Ακόμα ένα παράδειγμα ότι η μητέρα μου ζει στον ελληνικό μύθο πιστεύοντας ότι ζει την δική της πραγματικότητα. Ακόμα μια φορά βλέπω ότι ο μύθος του θανάτου είναι ισχυρότερος από τον ίδιο τον θάνατο. Ακόμα μια φορά καταλαβαίνω ότι η μητέρα μου είναι η αληθινή πατρίδα μου. Αν ήμουν φρούτο, εκείνη θα ήταν το δένδρο μου. Αν ήμουν δένδρο, θα ήταν η γη. Αν ήμουν γη, εκείνη θα ήταν ο ουρανός μου».

Μητέρες και γιοι.
Θοδωρής Καλλιφατίδης
Εκδ. Γαβριηλίδης.

4 σχόλια:

  1. mazi me tin giagia tha figi mia olokliri epoxi, emena auto me pirazi. san tin tenies tis vougiouklaki pou mu aresoun, ine poli lipiteres giati antiprosopeuoun
    tin ellada meta ton polemo, tin ellada tis athootitas k tis ksegniasas. ego pote den ezisa auti tin ellada kai omos niotho pos tin ksero. pos ginete na nostalgis kati pou den ezises?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ηταν μια "τακτοποιημένη" εποχή. Ισως αυτό νοσταλγείς γιατί δεν υπάρχει στην εποχή σου. Υπήρχαν πολύ συγκεκριμένα όρια ταξικά μέσα στα οποία κινούνταν οι άνθρωποι και τα όνειρά τους. Αυτό έδινε ασφάλεια και στόχους. Η Ελλάδα που περιγράφεις δεν ήταν ούτε αθώα μετά από έναν εμφύλιο ούτε ξέγνοιαστη με τόση φτώχια. Απλώς τα πράγματα είχαν μια αξία και όχι κυνικά μια τιμή όπως σήμερα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η ΜΗΤΕΡΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι. Ο ομφάλιος παραμένει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.