Δευτέρα, Ιουλίου 07, 2008

Απορία.

Κάθισα κάποτε δίπλα στην Θάλασσα
Και είχα την πλάτη μου γυρισμένη
Στο ηλιοβασίλεμα.

Πιο ελκυστικό φάνηκε στα μάτια μου
Ένα από τα πλοία της γραμμής.

Αυτός έμοιαζε με Ινδιάνο
Ηταν μελαψός
Μια πετσέτα είχε.
Σαν μανδύας ήταν λοξά ριγμένη πάνω του.
Το χρώμα δεν το θυμάμαι, ήταν όμως ζωηρός
Σαν τον βηματισμό του.

Dont turn your back on the west,
είπε
κι απομακρύνθηκε εννοώντας το ηλιοβασίλεμα
ή είπε
on the best?

Μού έμεινε η απορία.


4 σχόλια:

  1. τρομερό!

    εως και τρομαχτικό.

    τίνος ειναι?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχουν ειπωθεί τόσα για το ηλιοβασίλεμα....
    Ότι είναι ο επιθανάτιος σπασμός της μέρας είναι ίσως η πιο μεγαλόπρεπη έκφραση
    Άν το θεωρεί κανείς έτσι γιατί να μετάσχει; Γιατί να είναι θεατής ενός -λαμπρού έστω- θανάτου;
    Το καράβι πάλι είναι ίσως η (δι)έξοδος
    Η απορία για τους εν αμφιβολία τελούντες....
    Κι όσο για μένα απόλαυσα είναι υπέροχο ποίημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Meril...αυτό με το καράβι δεν το είχα σκεφτεί...
    Ξέρεις η Ρόδος σχηματίζει μια μύτη στο βόρειο άκρο της. Ανατολικά από αυτή τη μύτη βρίσκεται η πιο γνωστή παραλία της - το Ενυδρείο- όπου πλευρίζουν τα πλοία της γραμμής, τοπικά της Δωδεκανήσου, ταχύπλοα από τον Πειραιά και κρουαζιερόπλοια κατάφορτα.
    Λίγα μέτρα από κει στα δυτικά είναι το λαμπρό ηλιοβασίλεμα που λες.

    Ανατολικά η θάλασσα σφίζει από ζωή με θαλάσσια σπορ για τους τουρίστες, ξαπλώστρες, καντίνες και αρώματα από αντηλιακά. Δυτικά είναι η απέραντη χοντρή άμμος με το βότσαλο πιο ψηλά, τον ζωογόνο άνεμο και τα θαλασσοπούλια.
    Από την μια είναι τρόπο τινά η ζωή το σφρίγος του καλοκαιριού και από την άλλη η πορφυρή αιωνιότητα.

    Κάθε φορά έχω να επιλέξω...
    Νομίζω ότι όταν τραβώ δυτικά με συγκινεί αυτός ο λαμπρός θάνατος ακριβώς επειδή είναι "θεατρικός". Την άλλη μέρα ο ήλιος θα αναγεννηθεί...Ισως αυτό να αποτελεί και απάντηση στο εύστοχο ερώτημά σου. Σ ευχαριστώ πολύ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.