Κυριακή, Μαΐου 11, 2008

Ο Ξύλινος Ιππότης.

Τα πολύ παλιά χρόνια,
τότε που υπήρχαν ακόμα ιππότες σιδερόφραχτοι
με πανοπλίες και σιδερένια προσωπεία

ώστε να είναι απρόσβλητοι από την λόγχη του εχθρού,
υπήρχε ένας άσημος ιππότης που όνειρό του ήταν να γίνει ξακουστός.

Φτωχός ιππότης ήταν.
Μόνο στο μυαλό ήταν επιτήδειος
και φανταζότανε πολύ.

Ολοι οι ιππότες της επικράτειας διότι,
έναν πόθο είχαν
καημό μεγάλο!

Ηθελαν όλοι τους μια πριγκιπέσσα σωστή.
Να την πάρουν γυναίκα ήθελαν
να κατοικούν σε κάστρο.
Ηθελαν απογόνους όλους αρσενικούς.
Να φοβερίζουν τον εχθρό
να τον απωθούν με τις λόγχες και το σπαθί.
Να φυλάττουν τα πλούτη
και την σοδειά της γης.
Κι ακόμα ο πρώτος, ο πρωτότοκος, να φέρει μια μέρα με δόξα ως ικανός ιππότης, το όνομα του Αφέντη, σαν ο γέρος άρχων του παλατιού αποδημήσει στο Ουράνιο Παλάτι.

Τούτος, ο δικός μας ιππότης σκερτσόζος ήταν. Διέφερε πολύ.
Ηθελε λέει όχι γυναίκα, όχι γιους αλλά την Αίθουσα την ξακουστή.
Να την πατήσει ήθελε μια μέρα έχοντας αφήσει έστω τα όπλα του έξω στη αυλή.

Τούτη η Αίθουσα πανόρια ήταν.
Μέσα στο παλάτι ήταν, ενός βασιλέα ξακουστού που όλοι ήξεραν το όνομά του από την φήμη του την πολλή.

Κι ήταν στο Κάαμελοτ. Κι ο βασιλιάς που είχε θρόνο μέσα σ αυτήν, λεγόταν βασιληάς Αρθούρος, ο μέγας στρατηλάτης.

Τούτος είχε ιππότες πολλούς.
Αλλοι κάθονταν στο κάστρο να το φυλάττουν. Οικόσιτοι ήταν αλλά όλοι ικανοί. Αλλοι έφευγαν από νωρίς, να γυρίζουν ήθελαν τα άγνωστα μέρη. Να ψάχνουν περιπέτεις ήθελαν.

Στην Αιθουσα την Μεγάλη κάποτε γύριζαν γέροι πολύ. Το κορμί τους είχε πληγές. Τα εμβλήματά τους είχαν από τον χρόνο θαμπώσει. Σαν πέρναγαν όμως στην Αίουσα την ξακουστή, όλοι έκαναν κύκλο γύρω τους να ακούσουν τις ιστορίες που είχαν μαζέψει ολούθε μέσα στην ψυχή.

Ενα τραγούδι στηνόταν τότε. Εβγαινε από τα χείλη σαν δροσερή πηγή. Οι δεσποσύνες έφερναν συνεχώς κρασί και κανείς δεν ήταν σίγουρος αν η γλυκιά μέθη που πλημμύριζε τις καρδιές ήταν από τα κατορθώματα των ιπποτών ή από το γλυκόπιοτο κρασί.

Λέγεται ότι ακριβώς από αυτό ήταν το Κάστρο το Κάαμελοτ απόρθητο. Από τις ιστορίες των ιπποτών και όχι από τα τείχη.

Τούτο το όνειρο είχε λοιπόν ο δικός μας Ιππότης. Μια μέρα ανάμεσα στους λαμπρούς ιππότες να σταθεί. Ιστορίες να πει.

Ηταν όμως φτωχός και αλαφροϊσκιωτος. Να φανταστείς άλογο δεν είχε. Πανοπλία δεν είχε. Ούτε σπαθί. Ούτε λόγχη. Ηταν πλέον φανερό ότι με τα όνειρα που έκανε θα μπορούσε να τον θεωρεί κανείς, ο οποιοσδήποτε, απλώς πότη και καθόλου ιππότη.

Να δεις που μια μέρα από τον μεγάλο καημό που είχε για την Μεγάλη την Αίθουσα στο Κάαμαλοτ, κίνησε και πήγε στο δάσος.

Εκεί βρήκε ένα κορμό και τον πελέκησε και με αυτόν έφτιαξε μια ξύλινη λόγχη και ένα σπαθί. Εσκυψε μετά και γεμάτος περισσυλλογή χόρτους μάζεψε κι έφτιαξε μια πανοπλία ψεύτικη να γελάς, ίσαμε να καλύπτει το κορμί με φλούδες και φύλλα και άνθη. Τη κουφάλα του δένδρου είδε μετά και την επεξεργάστηκε με μαεστρία είναι αλήθεια . Την έσκαψε κι άλλο και την κοιλότητα βάθυνε και σκάρωσε άλογο ξύλινο με όμορφη περήφανη κεφαλή.

Σαν έκαμε τούτα πλησίασε τη λίμνη και το φεγγάρι φώτισε και επιτέλους είδε την εικόνα του ζηλευτή. Τον αγέρα στοίχισε να είναι κόντρα και την λόγχη ζύγισε καλά προς ένα φανταστικό αντίπαλο και τις σπαθιές του έριξε στο πυκνό φύλωμα των δένδρων κι έτσι όλη μέρα μάθαινε μοναχός την τέχνη του πολέμου. Μέχρι που μέθυσε.

Μια μέρα, μόλις που είχε πάλι καβαλικέψει και ζωστεί το σπαθί οπλές αλόγου άκουσε, οπότε στάθηκε στητός περιμένοντας ποιος θα φανεί.

Ενας ιππότης κανονικός ήλθε και πρόβαλε μέσα από το δάσος. –Σε προσκαλώ σε μάχη, φώναξε αμέσως με βροντερή φωνή και η ψυχή του φτερούγισε από την προσμονή. -Ε, μα πώς,είπε ο νεοφερμένος που είχε όπλα αληθινά και άλογο από πραγματικό ψαχνό. Είσαι ψεύτικος! Το μουστάκι του έτρεμε λίγο μέσα από το προσωπείο, γέλαγε κρυφά. Τέτοια αστεία πρόσκληση μάχης δεν είχε ξαναδεχτεί. – Και τι πειράζει,είπε ο δικός μας. Δοκίμασε και θα δεις!

Αρχισε τότε η μάχη. Αρνηση σε κοντορρομαχία ήταν μεγάλη ντροπή σαν ήσουν ιππότης διότι.Τι έμελλε τώρα να συμβεί; Από την μια ένας ιππότης αληθινός και από την άλλη ένας αστείος ιππότης ψεύτικος μπιτ;


<συνεχίζεται>


Αφιερώνεται στο Γούφα σαν αντίδωρο για τα "Χαρις μένα" του. Τον παρακαλώ να το εικονογραφήσει προσεκτικά. Είναι ένα παραμύθι για μικρά παιδιά και το έγραψα για το μοναδικό μου ανηψάκι που για οικογενειακούς λόγους δεν βλέπω συχνά. Είναι μόνο 5 χρονών αλλά έχει ήδη πάθος με τους ιππότες. Η εικονογράφιση Γιάννη πρέπει να είναι με το δικό σου ιδιαίτερο ύφος. Πάντα πίστευα ότι τα παιδικά βιβλία έχουν κακή εικονογράφιση επειδή δήθεν τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν από τέχνη. Ομως τα ίδια κάνουν τέχνη όταν ζωγραφίζουν ελεύθερα και ένα παιδί αυτής της ηλικίας έχει το δικό του πρότυπο της φιγούρας ενός ιππότη συχνά ακαταλαβίστικο σε μας τους ενήλικες. Το παραμυθάκι θα το εκδόσω και τα κέρδη θα τα μοιραστούμε. Καλές μας πωλήσεις.... Τι λες; Συμφωνείς;

Υγ το χαρίζω και στον μικρό του ΑΝΕΜΟΥ που είχε τα γεννέθλιά του πρόσφατα. Χρόνια πολλά μικρέ. Από τέτοιον μπαμπά σίγουρα θα βγείς πότης-ιππότης.

4 σχόλια:

  1. Περιμένω με αγωνία την συνέχεια.
    Εχω δύο εγγονές.Την μία δε την μεγαλώνω εγώ.
    Καλή σας μέρα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. kaλή μας diana,

    το ουσιώδες ειναι οτι το κειμενο αυτο ειναι, δλδ το βρήσκω- υπερβατικό, ενω εκσεζητημένη σαφως η σύντακτική του δομή, ΡΕΕΙ, και διολου δεν ενοχλεί' Το αντίθετο. Θέλγει.

    [τι κριμα, τι κριμα, καναμε και ριμα, που ελεγε ενας παλιος φιλος]

    για τα γουστα μου ειναι το καλυτερο που εχω δει εδω

    την εικονογραφηση την αναλαμβανω.

    μερίδιο δε θελω, μακάρι να παει καλα, διοτι μετα θα σταματησω να γραφω διότι, ειναι λοξα μου, θελω ενα οικογενειακο μπλογκοτραπέζωμα.

    αντε, καλη ΑΒΙΑΣΤΗ συνεχεια.

    εισαι ωραία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δρομάκι, την συνέχεια την διορθώνω κάτι τις και θα την έχουμε αύριο. Το έχω τελειώσει αλλά από μια περιέργη συνήθεια μου αρέσει να τα κρατώ τα κείμενα την νύχτα κοντά μου πριν τα δημοσιοποιήσω, ακόμα και όταν τα θεωρώ τελειωμένα θέλω να τα ξαναδιαβάζω το πρωί...Πολύ θα χαρώ να μου πείτε αν άρεσε το παραμύθι στην εγγονή -για να ξέρουμε πού βαδίζουμε δηλαδή:)αν και τα κοριτσάκια δεν ενδιαφέρονται πολύ για ιππότες τλχ σε αυτή την ηλικία...:)

    Γιάννη, μην με συγκινείς την ώρα που δημιουργώ :) καθότι δεν υπάρχει γυναίκα που να μην συγκινηθεί όταν την αποκαλείς "ωραία" -έστω και πνευματικώς - όπως δεν υπάρχει και ιππότης ξύλινος που να μην συγκινείται όταν τον αποκαλέσεις αληθινό....αν και οι ξύλινοι αξίζουν πιο πολύ- θα καταλάβεις αύριο τι εννοώ με την συνέχεια.

    το μπλογκοτραπέζωμα το αναλαμβάνω ευχαρίστως αρκεί οι μπλογκοσυνδαιτημόνες να είναι και μπλογκοπότες. Σ ευχαριστώ πολύ για την εικονογράφηση, έχω μάλλον θράσος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.