Σάββατο, Ιανουαρίου 19, 2008

Αντισταθείτε.

Λαμβάνοντας την πρόσκληση της Faraona πολλά ποιήματα μου ήλθαν στον νου.

Επειδή όμως είναι μια πράξη αντίστασης στην ασχήμια που επικρατεί τον τελευταίο καιρό στην χώρα μας- φανταστείτε να έβγαιναν όλοι οι έλληνες στο μπαλκόνι τους λέγοντας δυνατά ένα ποίημα- σκέφτηκα ότι το ποίημα που θα αναρτήσω δεν μπορεί να προέρχεται παρά από τον χώρο που γεννήθηκε η ιδέα και όπου περνώ τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο μου τον τελευταίο καιρό. Συγχρόνως θέλω να διαδώσω την ιδέα ότι όλοι εμείς που γράφουμε εδώ στο διαδίκτυο, διαθέτουμε το δικό μας οπλοστάσιο. Δεν διαβάζουμε μόνο ποίηση, γράφουμε επίσης, επομένως διαμαρτυρόμαστε με τα δικά μας μέσα.

Διαλέγω λοιπόν το ποίημα ενός συνταξιδιώτη μας.


The Return




Η Μεγάλη Απάτη.



Είχε μαζευτεί οσαύτως όλη η ανθρωπότητα

Έξω απο το ψιλικατζίδικο και διεμαρτύρετο,


βάζαν όλοι τις φωνές,


Πρόκειται για απάτη, απεφάνθησαν τελικώς

Με ένα στόμα και κοιτώντας με κάποια


ελπίδα.


Μην και δεν είναι απάτη, οι επενδύσεις μας

Επ'αυτής της ζωής ήταν επί κινουμένης


άμμου,


Αναγνώρισαν ελλειπτικώς και δραματικώς,

Τα τούτα και τα κείνα μας τα προβάλαμε


όσο μπορούσαμε


Αποκρύπτοντας εντέχνως τα άλλα μας

Ωστόσο δεν λάβαμε υπ'όψη πως κι οι


άλλοι


Μέγα μέλημα είχαν να επιδείξουνε σαφώς

Τα δικά τους τούτα και τα κείνα τους


Και ν'αποκρύψουν φυσικά τα άλλα τους

Όμως το παιγνίδι δεν συνεστήθη με τους


πλέον κατάλληλους όρους


Ότι υποδοχή των όλων προτεταμένων μας

Δεν συναντήσαμε από την άλλη πλευρά


Αντ' αυτού


Είδαμε μόνον προεξοχή και συνεπώς

Τα εύσημα του κύρους δεν εδόθησαν


πρεπόντως


αλλά προχείρως

αν όχι μηδαμώς


Τούτα συνεπλάκησαν με τούτα κι ακόμα

Κείνα συνεσφάγησαν με κείνα ταχέως


Λάθος πιστεύσαμε πως η προεξοχή του άλλου

Μια δική μας θα'τανε υποδοχή λάθος μεγάλο


Ότι χώρος για τους επισήμους δεν υπήρχε

Σε αυτή την βιαστική τελετή για την οποία


τόσα όνειρα θρέψαμε,


δεν υπήρχε χώρος για τους επισήμους,


Επανέλαβαν με ξαφνική αδιαθεσία ενώ

Ο ψιλικατζής μοίραζε ασπιρίνες,


Χώρος για τους επισήμους δεν υπήρχε,

Ξαναείπανε με υπομανιακό τρόπο,


δεν υπήρχε,


Εψώνισαν εν τέλει τα προαποφασισμένα

Ψιλικά τους


και ωδεύσαν πιθανώς προς τα σπίτια τους


πάλι


Ο δε ψιλικατζής τους κοιτούσε με βλέμμα

Στοργικό.










Με την σειρά μου καλώ τους:
για οσο τα ροδα
ioannisxen
ggl
mplim mplom
meril
hollow sky
γουφας
λευτυρακη

15 σχόλια:

  1. Καλημερα!Σας ευχαριστω που ανταποκριθηκατε στο καλεσμα μου και αναρτησατε ενα τοσο ομορφο ποιημα.Σας φιλω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Διπλό ευχαριστώ. Και για την ανάρτηση και για την πρόσκληση.
    Ναι, θ' ανταποκριθώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και πώς να μην ανταποκριθώ σε ένα τέτοιο κάλεσμα! Καιρός να αντιδράσουμε όχι μόνο στην ασχήμια αλλά και στην περιγραφή της με ένα τόσο άσχημο τρόπο. Φτάνει πια η ρύπανση που υφίστανται τα μάτια μας και τα αυτιά μας. Και η ψυχή μας και η αυτοεκτίμησή μας.

    Και δεν είναι τυχαίο που η πρωτοβουλία προέρχεται από ένα γυναικείο μυαλό ή μάλλον από μια γυναικεία ψυχή.Είναι ένας γυνακείος τρόπος αντίδρασης πολύ πιο δυναμικός από οποιαδήποτε ανάλυση ή καταγγελία.

    Στην ποίηση η εξουσία παραλύει γιατί η ίδια δεν ξέρει από ποίηση.

    Τα "μπαλκόνια" μας εμάς είναι εδώ και από δω μιλάμε. Δεν είναι κορώνα ποιητική αυτή η κίνηση. Είναι τρόπος που δηλώνει ότι υπάρχει μερίδα του πληθυσμού που δεν πείθεται, δεν ικανοποιείται από τις "εξηγήσεις" γιατι το "όραμα" που του προσφέρει η πολιτεία είναι πολύ κατώτερό της.

    Καλημέρα Faraona, Καλημέρα Meril:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναι, είδα την πρόσκληση.Απλά κοιτάζω και ένα κείμενο του Μποντριγιάρ που ταιριάζει στη συγκεκριμένη περίπτωση.Καθυστερώ κάποια πράγματα συνειδητά. Δεν αμελώ ,ούτε απέχω!

    Καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ντιάνα, ευχαριστώ για την τιμή.

    Μπορεί η εξουσία να μην καταλαβαίνει από ποίηση, όπως αναφέρεις, ωστόσο η δεύτερη καταλαβαίνει μια χαρά την πρώτη.
    Όχι με σκοπό να την ανατρέψει βεβαίως (η ποίηση δεν αλλάζει τον κόσμο και κακές οι αυταπάτες εδώ), αλλά για κάτι ...χειρότερο.
    Να της προσφέρει το πιο εφιάλτικό πράγμα που μπορεί να υπάρξει: την συνείδηση του εαυτού της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και εγω με τη σειρά μου ευχαριστω.
    Οσον αφορά ομως αυτο που λες για ''οπλοστασιο'' η γιαγια μου έλεγε '' μετς πορδές πόλεμος δε γινεται'' αντι να βγητε στο μπαλκονι να πητε ενα ποίμα ΒΓΑΛΤΕ ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΙΖΑ και σε ενα μηνα το συστημα θα καταρευσει. Μπορει να γινει? ΟΧΙ βεβαια. Ε ας γραψω λοιπόν ενα ποίμα περι του ποσο μου αρεσει να με πηδανε κι εγω να κανω ποίηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΔΕΝ συμφωνώ!
    Πώς δεν μπορεί ένας λαός που διαβάζει ποίηση να δρομολογήσει ένα σύστημα που να του αρμόζει;
    Ποια εξουσία μπορεί να σταθεί μπροστά στο ΑΥΣΤΗΡΟ βλέμμα ενός λαού που είναι τόσο καλλιεργημένος ώστε να μην ΑΝΕΧΕΤΑΙ την βρωμιά και την κοροϊδία;

    Γιατί τότε στα φασιστικά καθεστώτα τα μαύρα και τα κόκκκινα καίγανε τα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΆ βιβλία; Γιατί πάντα στις πιο σκοτεινές περιόδους υπήρχε λογοκρισία;

    Γιατί οι άνθρωποι αισθάνθηκαν την ανάγκη να απομνημονεύσουν τις ιστορίες τους μέσω του έμμετρου λόγου; Ποιο ακριβώς ρόλο έπαιζαν τα ομηρικά έπη στην συνείδηση του ανθρώπου; Ποιος ο ρόλος των τροβαδούρων κατά τον Μεσαίωνα;

    υγ:Κι ακόμα σκέπτομαι ένα έργο που είναι το πιο αγαπημένο μου: La vie est belle του Begnini.....όλοι το έχετε δει...

    υγ2 "Να της προσφέρει το πιο εφιάλτικό πράγμα που μπορεί να υπάρξει: την συνείδηση του εαυτού της"
    Τι ακριβώς εννοείς εδώ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αν ένας λαός διαβάζει ποίηση (κατά πλειοψηφία) τότε προφανώς δεν θα είχε εκ των πραγμάτων καμμία εξουσία του χειρίστου είδους επ'αυτού...

    Το θέμα είναι ότι ναι μεν η ανάγνωση ή η συγγραφή ποίησης μπορεί να είναι *και* πράξη αντίστασης (και αυτό πρέπει να γίνει συγκεκριμένο, αντίσταση σε τι ακριβώς για ποιον λόγο, να οδηγήσει πού συγκεκριμένα, και να μην υπάρχει μια ασαφής αγανακτισμένη κραυγή που θα καταλήξει στον εαυτό της και μόνον), όχι κατ'ανάγκην όμως.
    Δεν είναι δηλαδή κάτι που μπορούμε να το απαιτούμε από τις λειτουργίες της τέχνης, τουλάχιστον όχι με άμεσο τρόπο. Αλλιώς οδηγούματσε σε κάποιο είδος (νεο)σοσιαλιστικού ρεαλισμού.
    Ένα έργο τέχνης είναι "επαναστατικό" αλλά σύμφωνα με μια δική του λογική και εσωτερική νομοτέλεια και όχι σύμφωνα με τις εκάστοτε απαιτήσεις των ανθρώπων όταν νοιώθουν ότι τους πνίγει η εξουσία.

    Δεν είναι "είτε-είτε" δηλαδή η υπόθεση. Κάτι τετοιο θα ηταν μια πολύ μηχανική αντίληψη των πραγμάτων.

    Από αυτή την άποψη η ποίηση είναι μάλλον μια μακροπρόθεσμη επένδυση "αντίστασης" και όχι βραχυπρόθεσμη τέτοια (αν δεν θέλουμε να αναλωθούμε σεθούρια και συνθηματολογικάποιήματα)..

    Για βραχυπρόθεσμες ανάγκες υπάρχουν άλλα μέσα πιο κατάλληλα. Φτάνει βέβαια να θέλει και ο κόσμος.
    Εγώ προσωπικά είμαι απαισιόδοξος, παρατηρώ δηλαδή ότι οι εξουσίες που ανέβηκαν ανατρέποντας προηγούμενες εξουσίες ήταν σαφώς χειρότερες.
    Υπάρχει ένα έλλειμμα "ανθρώπου" εδώ, και δεν είμαι σίγουρος ότι μπορεί να καλυφθεί με ηθικές επιταγές.Από την άλλη είναι αδύνατον να καλυφθεί και με αιτιάσεις "αναγκαιότητας" με σκοπό την παράβλεψη αυτού του ελλείμματος...

    Και στο κάτω καμμιά εξουσία δεν ανατρέπεται αφηρημένα. Ανατρέπεται πάντα από μια άλλη εξουσία.
    Επομένως το θέμα δεν είναι η "εξουσία" γενικώς αλλά "ποια εξουσία";

    Περαιτέρω, οι κρίσιμες επαναστατικές καμπές στην ιστορία έγιναν όχι με την συμπαραλληλία της τέχνης αλλά μάλλον ερήμην της. Πολλές φορές δε συνοδεύτηκαν και από ένα πογκρόμ κατά καλλιτεχνών κ.λπ.

    Π.χ. αν ο Αντρέ Σενιέ δεν ήταν ιακωβίνος αυτό δεν σημαίνει ότι έπρεπε να οδηγηθεί στην λαιμητόμο... Μπορεί το έργο του να είναι μακροπρόθεσμα μια ισχυρότερη πράξη αντίστασης σε καθολικό ανθρώπινο επίπεδο απ'ό,τι οι εκδικητικές παλαβομάρες πολλών Ιακωβίνων.
    Το αίμα των ποιητών όταν χύνεται (όπως φυσικά και το αίμα κάθε ανθρώπου όταν χύνεται βάσει υπεραπλουστεύσεων) είναι άδικο, και αυτό δεν συγχωρείται σε καμμιά επανάσταση.

    Συνείδηση του εαυτού της.Ό,τι λέει η φράση, αυτοσυνείδηση,δεν μπορώ να το πω αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Diana μου μια κινηση καλης θελησης ζητησαμε καλη μου ,δεν ζητησαμε ουτε ''βυθομετρησεις'' ουτε αναλυσεις.Τωρα αν μερικοι ανθρωποι για να κανουν κατι πρεπει να το περασουν κι απο σαραντα κυματα...τι να πω!Δικαιωμα τους.Θα μπορουσαν ν αρνηθουν και χωρις πολλα πολλα.Σε φιλω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Από καμιά φορά οι bloggers, νομίζουμε ότι η πνευματική άνοιξη η όποια ομορφιά ή συνείδηση που εμπεριέχεται γενικά στην τέχνη ξεκινά και τελειώνει σε μας.
    Λάθος κατά την ταπεινότατή μου γνώμη.
    Επίσης αναρτώντας ένα ποίημα-σε σελίδες μάλιστα που κατά κανόνα αυτό κάνουν-δεν ξέρω πως μπορεί να είναι πράξη αντίστασης.
    Αν ξέφευγε απ'τα blogs θα χε άλλη σημασία. Αν δηλ. μπορούσε να κινητοποιηθεί ένας κόσμος με μια κίνηση ομορφιάς....
    Η τέχνη-με μια ευρεία έννοια-θεωρώ ότι είναι πράξη αντί. Όχι, τόσο γιατί προσφέρει μια ανάσα σ'έναν κόσμο βούρκο αλλά γιατί γίνεται ο καθρέφτης της κοινωνίας είναι ο πίνακας του Ντόριαν Γκρέι κι αυτό οι εξουσίες και όχι μόνο δεν το αντέχουν.

    Ο διάλογος ΄που ξεσηκώνει η τέχνη ενίοτε θεωρώ πως είναι από τις εξαιρετικές παραμέτρους της. Και εννοείται η διαφωνία είναι μέσα στο παιχνίδι. Η ομοφωνία άλλωστε δεν είναι σύμπτωμα υγιούς κοινωνίας.
    Ευχαριστώ για το χώρο και το χρόνο.
    Συγγνώμη αν σε κάποιες φράσεις ΄χάνεται ο ειρμός (αλλά πληκτρολογώ πιεσμένη)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ευχαριστώ για την πρόσκληση.

    καλημέρα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Προσκληθείσα από την Μέριλ, συμμετέχω στην "σκυταλοδρομία ποίησης-αντίσταση κατά της ασχήμιας" και ευχαριστώ γι' αυτό και την Μέριλ, και όποιον είχε την ιδέα.
    Εγώ δεν πιστεύω ότι είναι τόσο ανούσιες και αναποτελεσματικές αυτές οι κινήσεις. Γιατί ο κύριος εχθρός σήμερα, στην δυτική κοινωνία, είναι η υποταγή στον άκρατο ωφελιμισμό. Και εκεί ακριβώς είναι που χτυπάει η ποίηση, και η Τέχνη γενικά. Επειδή η Τέχνη είναι ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ και σηματοδοτεί την υπέρβαση της ανάγκης. (η αληθινή τέχνη εννοείται και όχι το πουλάω καλλιτεχνία για να προβληθώ, να 'κονομήσω κλπ.κλπ.)
    Είναι βέβαια σωστό αυτό που λέει η Μέριλ ότι ο κύκλος των μπλόγκερς είναι περιορισμένος, αλλά ποτέ τα σημαντικά πράγματα δεν ξεκίνησαν από τις μάζες. Πάντα από τις μειοψηφίες ξεκινούσαν. κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού ενδεχομένως θα οδηγήσει κάτι. Ούτε με ποιον τρόπο μπορεί να επηρεαστουν συνειδήσεις και να δημιουργηθούν συλλογικότητες.
    Εγώ πάντως ψιθυρίζω συχνά τον στίχο του Ελύτη: "Μπορεί να μιλά κανείς με θάλασσα για επανάσταση, όπως μιλά με πολυβόλα".
    Καλή συνέχεια σε όλους και ειλικρινά χαίρομαι γι' αυτήν την κουβέντα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Πρώτα- πρώτα να σας ευχαριστήσω όλους που ανταποκριθήκατε στην κίνηση και που ήλθατε εδώ να πείτε την απόψή σας με αποτέλεσμα αυτήν την ωραία ατμόσφαιρα και συζήτηση.

    Οπως λέει η Meril «ο διάλογος που ξεσηκώνει η τέχνη είναι μια από τις εξαιρετικές παραμέτρους της και η ομοφωνία δεν είναι σύμπτωμα υγιούς κοινωνίας». Εμείς λοιπόν τώρα εδώ κάνουμε μια συζήτηση αφορμής γενομένης των «ποιητικών» αναρτήσεων και ήδη αρκετοί από τους μετέχοντες εξεδήλωσαν επιφυλάξεις για τον ουτοπικό χαρακτήρα της και είμαι βεβαία ότι υπάρχουν κι άλλοι.

    Είναι τελικά χρήσιμο;

    Θα περιοριστώ σε εμάς, τους ιστολόγους αφού εμείς πήραμε την πρωτοβουλία. Είναι σαφώς μια χειρονομία καλής θέλησης και συνεννόησης μεταξύ μας όπως το θέτει η Faraona αλλά κυρίως νομίζω Meril και The Return ότι είναι αυτό ακριβώς που θα περίμενε κανείς από εμάς. Αν δηλαδή ο τάδε οργανωμένος γράψει ένα σύνθημα τον τοίχο, αν ο αναρχικός σπάσει μια βιτρίνα, αν ο φοιτητής κάνει μια κατάληψη, αν ο στρατευμένος κάνει μια απεργία πείνας, αν ο εξτρεμιστής αυτο πυρποληθεί αν ....αν....αν.... τότε ο γραφιάς θα γράψει ή θα παραπέμψει σε γραφή. Η κίνηση μας επομένως δεν είναι πιρουέτα, δεν είναι κορώνα, δεν είναι ψωνισμένη διανοουμενίστικη φιγούρα αλλά μια χειρονομία σύμφωνη με το αντικείμενό μας. Εχουμε ιστολόγια, διαβάζουμε ο ένας τον άλλον, σκεφτόμαστε, παραθέτουμε, παραπέμπουμε σε άλλους, σχολιάζουμε, σκεφτόμαστε. Και προ παντός εκπέμπουμε. Με το μολύβι μας. Επομένως δεν νομίζω ότι η κίνησή μας είναι «αγανακτισμένη κραυγή που θα καταλήξει στον εαυτό της και μόνον» αλλά μια πράξη αντίδρασης συνειδητή με σκοπό όχι μόνο να αφυπνίσει αλλά και να συσφίξει τις σχέσεις ανάμεσά μας ώστε να πετύχουμε κάποτε συλλογική συνείδηση σαν ιστολόγοι. Γιατί παραθέτοντας αυτήν την φορά τα λόγια της Λορεάλης «ποτέ τα σημαντικά πράγματα δεν ξεκίνησαν από τις μάζες. Πάντα από τις μειοψηφίες ξεκινούσαν». Επί πλέον, μου φαίνεται παράδοξο άνθρωποι που ασχολούνται με την ποίηση και γενικώς με τον προβληματισμό που γεννά η λογοτεχνία να υποστηρίζουν ότι η ενασχόλησή τους αυτή δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική σαν πράξη διαμαρτυρίας ή αντίστασης. Αν δεν αναγνωρίσει ο ίδιος ο ποιητής την δύναμή του πώς είναι δυνατόν να περιμένει να την μετρήσουν οι άλλοι;

    Επίσης θα ήθελα να πω μερικά πράγματα απαντώντας στον The Return.Προφανώς συμφωνούμε στο βασικό, στο ότι δηλαδή «αν ένας λαός διαβάζει ποίηση (κατά πλειοψηφία) τότε προφανώς δεν θα είχε εκ των πραγμάτων καμμία εξουσία του χειρίστου είδους επ'αυτού».

    Εμένα τώρα μου γεννάται η εξής απορία όμως. Πώς το καταφέρνει αυτό η Ποίηση;

    Νομίζω ότι για τον μέσο άνθρωπο η Ποίηση λειτουργεί σαν ένα είδος «δοχείου» εσωτερικού κυματισμού που συντελεί στην ανάτασή του. Ενα είδος ρυθμού ο οποίος υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο σαν πανάρχαιο χαρακτηριστικό του και στο οποίο στρέφεται όταν αναζητά ανακούφιση και στήριξη, όπως είπε και η Μεριλ.

    Το γεγονός ότι η Ποίηση έχει γίνει στις μέρες μας αντικείμενο μιας ελιτ με περιορισμένο ακροατήριο καθόλου δεν συναινεί στην άποψη ότι δεν εγείρει τον εσωτερικό ρυθμό ακόμα και του πιο άξεστου ανθρώπου. Ισα- ίσα όσο μεγαλύτερο είναι το «ανθρώπινο» έλλειμμα που αναφέρεις, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη του ατόμου να στραφεί στην Ποίηση ώστε να επαναπροσδιοριστούν οι κατευθύνσεις χωρίς "ηθικές επιταγές". Είναι η ανάγνωση της Ποίησης ή η συγγραφή της στο μέτρο που μπορεί ο καθένας δηλαδή να μετέχει στα δώρα της, μια στροφή σε κάτι το πρωτογενές, το ουσιώδες, εννοώ συγγενές με την ανθρώπινη ουσία...

    Κατ αυτή την έννοια λοιπόν το να προτάσσεις Ποίηση στην διαφθορά, την ασχήμια εν γένει την βαρβαρότητα, δεν αποτελεί ρομαντική κίνηση αλλά είναι ένα είδος επιστροφής στην αλήθεια σου. Το αν θα γίνει αυτό κατανοητό από τους μηχανισμούς της εξουσίας εξαρτάται από το πόσοι άνθρωποι νιώθουν την ανάγκη να λειτουργήσει η Ποίηση σαν μηχανισμός διαμαρτυρίας. Οπωσδήποτε έστω και μέρος του πληθυσμού να στραφεί προς τα κει δεν παύει να είναι ένα ανησυχητικό καμπανάκι.

    Υπάρχει επίσης ένα πολύ λεπτό θέμα που θίγεις και που θα ήθελα να σχολιάσω. Σαν ποιητής προβληματίζεσαι αν η ποιητική πράξη ως πράξη καταγγελίας μπορεί να απαιτηθεί από τον καλλιτέχνη.

    Νομίζω ότι τα όρια είναι δυσδιάκριτα ανάμεσα σε αυτό που ονομάζουμε στρατευμένη τέχνη και ελευθερία του καλλιτέχνη. Ας πούμε, μου είναι δύσκολο να προσδιορίσω αν το Αξιον Εστί είναι αποτέλεσμα στράτευσης ή μια κατ ευθείαν ανάγκη του καλλιτέχνη. Είχε συνείδηση όταν το έγραφε ότι θα τραγουδηθεί από χιλιάδες συμπατριώτες του και ότι θα λειτουργήσει όπως ακριβώς είπες σαν θούριος και σύνθημα; Κι όμως το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς αυτό γιατί τέτοια ήταν η ανάγκη του παραλήπτη. Και ποιος ποιητής δεν θα ήταν υπερήφανος σε μια τέτοια περίπτωση; Είναι σαν να δημιουργεί μια θάλασσα μέσα στην οποία προχωρούν χιλιάδες λουόμενοι, ένα ποτάμι όπου προσχωρούν χιλιάδες που θέλουν να βαπτιστούν. Νομίζω λοιπόν ότι αν ένα έργο θα λειτουργήσει επαναστατικά σαν θούριος ή έμβλημα δεν πρέπει καθόλου να απασχολεί τον καλλιτέχνη γιατί ο επαναστατικός χαρακτήρας του κρίνεται εκ του αποτελέσματος, δηλαδή από την απήχησή του. Επομένως δεν συμφωνώ με το ρήμα «αναλώνομαι». Η ποίηση δεν είναι κανένα ιερό πράγμα ταγμένο σε ένα υψιστο σκοπό που υπερβαίνει τα ανθρώπινα αλλά ερμηνεύει και υπηρετεί τις ανάγκες του Ανθρώπου. Και αν ο ποιητικός λόγος πρέπει να γίνει θούριος ή μαντινάδα ή ζεϊμπέκικο ας γίνει για να υπηρετήσει τον Άνθρωπο, στην πεζή και την καθημερινή έκφανσή του όπως και στην άλλη την άυλη και την αιώνια.

    Συμφωνώ όμως μαζί σου στο ότι ένα «έργο τέχνης είναι "επαναστατικό" αλλά σύμφωνα με μια δική του λογική και εσωτερική νομοτέλεια και όχι σύμφωνα με τις εκάστοτε απαιτήσεις των ανθρώπων όταν νοιώθουν ότι τους πνίγει η εξουσία» υπό την έννοια ότι αυτή η νομοτέλεια μεταφράζεται ως εσωτερική αλήθεια των πραγμάτων η οποία υπάρχει ως αντίστιξη στη ψυχή του Ανθρώπου και η οποία εκφράζεται με τον ποιητικό λόγο.

    Καταλαβάινω λοιπόν τώρα καλύτερα τον κίνδυνο που αναφέρεις ότι δηλαδή αν ο ποιητής αντιληφθεί πώς ακριβώς λειτουργεί η Ποίηση μέσα του αλλά και τον αντίκτυπο που έχει, ενδέχεται να αποκτήσει συνείδηση του τι κάνει και επομένως να χάσει την ουσία της.

    Τέλος, μπορεί οι επαναστάσεις να έγιναν ενίοτε απουσία των καλλιτεχνών αλλά ήταν πάντα αυτοί που γύρισαν σε αυτές και τις περιέγραψαν είτε με την πέννα τους είτε με το πινέλο τους είτε με τις νότες τους, κάνοντάς τις κτήμα ες αεί της ανθρωπότητας. Ενα φάρο αν θες. Το πογκρομ που αναφέρεις συνέβη ενίοτε στην ιστορία των λαών όπως και αυτό των αρχόντων, κληρικών κλπ αλλά πάντα σαν αποτέλεσμα μιας εξτρεμιστικής κατάστασης όπου είχε χαθεί πλέον κάθε κριτήριο πλην των ζωτικών αναγκών, επομένως δεν μπορεί να είναι παράγοντας αποφασιστικός για τον ρόλο των καλλιτεχνών στον κοινωνικό ιστό. Κοντολογίς αν καθαρίσανε τους άρχοντες στην γαλλική επανάσταση δεν παύει η ανάγκη για άρχοντες ή κληρικούς και ούτω καθ εξής.....


    Ευχαριστώ σας και πάλι όλους σας παιδιά, ήταν και για μένα μια ευκαρία να προβληματιστώ και βέβαια όποιος από εσάς θέλει μπορεί να συνεχίσει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ντιάνα, σ'ευχαριστώ κι εγώ για το διάλογο, και ας μου επιτραπεί να συμπληρώσω μερικά πράγματα.

    Αυτό που στην ουσία υποστηρίζω είναι ότι η ποίηση από τη φύση της ειναι πιο "επαναστατική" από τις προθέσεις των ανθρώπων.
    Δηλαδή η όλη ουσία της σκέψης μου βρίσκεται μάλλον στη σχέση "μακροπρόθεσμου-βραχυπρόθεσμου" ως αναγράφεται άνω.

    Βέβαια, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για ιστολογικές διαμαρτυρίες. Σύμφωνοι.
    Αλλά είναι, ή μπορεί να είναι, ας πούμε σα να χρησιμοποιείς το σφυρί του Θωρ για να καρφώσεις μια πινέζα.. Δεν ξέρω εδώ μερικές φορές ποιο απο τα δυο θα σταθεί πιο κωμικά...Το σφυρί του Θωρ ή η πινέζα..

    Βλέπω δηλαδή άλλα μεσα πιο κατάλληλα για τέτοιου είδους σκοπούς χωρίς να αποκλείται και η ποίηση κατά περίσταση.

    Η ποίηση στοχεύει αλλού μέσα στον άνθρωπο, σε μια πολύ μακροπρόθεσμη και γενικώτερη ανακατανομή της ύπαρξης, με όρους πολύ πολύ έμμεσους και όχι άμεσα αντιληπτούς...

    Η ποίηση δεν είναι η παρατήρηση του καιρού σε καθημερινή βάση, αλλά είναι το αιφνίδιο ξύπνημα μετά από χρόνια σε ένα άλλο δωμάτιο, όχι αυτό που ήξερε κάποιος.Αυτό είναι η επανάστασή της, εκεί ακριβώς και η ουσία της.


    Όσον αφορά την παράγραφό σου "Κατ αυτή την έννοια λοιπόν το να προτάσσεις Ποίηση ... ...Οπωσδήποτε έστω και μέρος του πληθυσμού να στραφεί προς τα κει δεν παύει να είναι ένα ανησυχητικό καμπανάκι. "
    δεν βλέπω καμμία σημαντική διαφορά απόψεων. Συμφωνούμε εδώ αρκεί αυτή η προσδοκία να μην είναι ουσία μέσα στη ποίηση, να μην είναι δηλαδη σκόπιμη.
    Εκεί συνήθως έχουμε παρανέργειες, ήτοι την αφελή πεπόίθηση ότι η αισθητική μπορεί να αντικατασταθεί από μια "καλή πρόθεση", ή από κάτι "που είναι για το καλό μας".
    Δεν πάει έτσι...

    Η ποίηση δεν μπορεί να έχει εκ των προτέρων ως σκοπό να "κατακτήσει τις μάζες". Αν αυτό κατά περίσταση συμβεί, δεν είναι αρνητικό, είναι ωστόσο "άλλο θέμα" συνήθως οφειλόμενο σε εξωποιητικές σκοπιμότητες.

    Για τη σχέση τέχνης-κοινωνικών επαναστάσεων ας μη το πιάσουμε καλύτερα, αν δεν θέλουμε να υποπέσουμε στην εκλεκτική παραδειγματολογία.Είναι δηλαδή θέμα που μπορεί να απασχολήσει από μόνο του ένα ποστ, και γιατί όχι, αν γράψεις κάτι τέτοιο, ευχαρίστωςνα το συζήτησουμε.

    Απλά να πω μόνο πως στη Γαλλική Επανάσταση, δεν "καθάρισαν" μόνο άρχοντες, άλλα τεράστιο τμήμα του απλού λαού αναχώρησε προς...άγνωστον κατεύθυνση (χωρίς τις έγνοιες του ...κεφαλού φυσικά!), έτσι, για πλάκα στη κυριολεξία.

    Να είσαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Διονύση Καλημέρα.

    Ο,τι και να είπαμε καλά το είπαμε. Δεν είναι ο σκοπός μας να βρούμε καμιά αντικειμενική αλήθεια αλλά μέσα από αυτά που συζητάμε όλοι να περάσουμε καλά και να σκεφτούμε αυτά που λέγονται!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.