Κυριακή, Ιανουαρίου 06, 2008

Περιμένοντας τον Καινούργιο Χρόνο.



Και τι θα κάνεις γιαγιά παραμονή πρωτοχρονιάς, ρωτούσα για να την δοκιμάσω.
– Ε, τσούπρα μου τίποτα, έλεγε, θα πλαγιάσω να κοιμηθώ.
Η απάντησή της μου έφερνε απελπισία.
–Και δεν θα περιμένεις τα μεσάνυχτα, επέμενα. Που θα αλλάξει ο Χρόνος και τόνιζα το Χρόνος για να δείξω την σπουδαιότητα της στιγμής.
– Ε, ο χρόνος θα αλλάξει, μου έλεγε ήσυχα κι εγώ θα σηκωθώ το πρωί να πάω στην εκκλησιά μου......και συνέχιζε τις ασχολίες της χωρίς να ιδρώνει το αυτί της.

Ενιωθα τότε ότι άλλαζε ο ρους των πραγμάτων. Πώς μπορούσε να πέσει να κοιμηθεί; Μέσα μου φύτρωνε άθελά μου, ο σπόρος της αμφισβήτησης για τις φωταψίες και τα στολίδια του κόσμου μου. Συγκρίνοντάς τα με τη λιτότητα και τη σκοτεινιά του δικού της, με κεντούσε η υποψία ότι κάτι μου έκρυβε που έπρεπε οπωσδήποτε να ανακαλύψω. Στην ουσία μια γιορτή κατρακυλούσε από το βάθρο της και έμενε απλή και απέριττη μόνο με το χριστιανικό της ντύμα. Αυτό όμως είναι μια σκέψη τωρινή. Τότε τα λόγια της λειτουργούσαν πάνω μου σαν κρύο ντους, όπως όταν οι προσδοκίες σου διαψεύδονται Το έκανε άθελά της. Ετσι ζούσε!

Επλεξε κατ αυτό τον τρόπο γύρω από το μυαλό μου την θεώρηση ενός άλλου κόσμου που επειδή δεν μπορούσα να τον καταλάβω στον πυρήνα του, με φόβιζε λίγο και αυτό του έδινε ένα παραμυθένιο στοιχείο από το οποίο αντλώ σήμερα ενήλικη. Επανέρχεται αποσπασματικά. Εικόνες, λόγια, μυρωδιές. Βρίσκει τώρα την εξήγησή του αλλά κρατά την μαγεία του. Ηταν ένας κόσμος, αγροτικός. Διαφορετικός από τον μεσοαστικό όπου ανήκα. Μόνο αυτό: διαφορετικός. Το γεγονός ότι η διαφορετικότητά του συνέπεσε με ένα περιεχόμενο ζηλευτό πρέπει να είναι ευτυχής σύμπτωση και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό συγκρίνοντας τον πλούτο που κατέχω σαν εγγονή αγρότισσας με την φτώχεια που θα προκύψει από τις γιαγιάδες της σημερινής εποχής.

Τι άραγε θα θυμούνται τα εγγόνια μου; Πώς θα σταθώ εγώ απέναντι στο μέλλον; Κοιτώντας γύρω μου βλέπω ήδη γιαγιάδες αστές που ακολουθούν την εποχή των παιδιών τους μην έχοντας να παραδώσουν τίποτα το ξεχωριστό στα εγγόνια τους. Υπάρχει σύγκλιση των γενεών και αυτό με τρομάζει. Σε τι διαφέρει σήμερα μια εξηντάρα γιαγιά από την τριαντάρα κόρη της; Ντύνονται το ίδιο, βάφουν τα μαλλιά τους, μακιγιάρονται. Εχουν μοντέρνες αντιλήψεις, καπνίζουν, οδηγούν. Νεάζουν. Με άλλα λόγια απαρνούνται τα γηρατειά τους. Γηρατειά σημαίνει ότι ανήκω σε μια άλλη εποχή και φέρω τα δείγματά της. Το ντύσιμο, το στήσιμο, τα λόγια, την συμπεριφορά. Και ότι με όλα τούτα πλέκω το παραμύθι. Καταφανώς η γιαγιά μου δεν μου είπε κανένα. Γιατί ήταν η ίδια παραμύθι.

4 σχόλια:

  1. Λοιπόν το διάβασα και το ξαναδιάβασα.
    Και τα πράγματα έτσι είναι. Αλλά και δεν είναι. Ναι οι άνθρωποι αρνούνται να γεράσουν μα δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει πως νεάζουν ή αν επιθυμούν να γευτούν τη ζωή μέχρι το τέλος.
    Ε, ναι! Οι σημερινές γιαγιάδες πόρω απέχουν από κείνη που μας παραδόθηκε σαν φιγούρα. Τι να γίνει; Αυτό έτσι είναι. Και δεν το βρίσκω τρομερό. Νομίζω πως κουβαλάμε τη σοφία ή το απόσταγμα της ζωής. Ωριμάζουμε. Δε γίνεται αλλιώς. Πορευόμαστε έναν πιο γυμνό από κορδελάκια κόσμο με συνείδηση.
    Σ' ευχαριστώ που μπόρεσα να πω όλα αυτά σ' ένα εξαιρετικό blog.
    Να σαι καλά.
    Καλή χρονιά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Meril,δεν είναι το πρότυπο της παραδοσιακής γιαγιάς με το τσεμπέρι που λείπει από τα σημερινά παιδιά αλλά της γιαγιάς που κρατά το στίγμα της εποχής της- της όποιας εποχής της. Κάτι να έχει να "δείξει" στο εγγόνι- δικό της- διαφορετικά είναι θλιβερό να σε μεγαλώνει μόνο μια καλά συντηρημένη μούμια που μοιάζει της μαμάς.... Λέω να σε μεγαλώνει γιατί οι σημερινές γιαγιάδες είναι και συγχρόνως μαμάδες τλχ μέχρι να επιστρέψει η μαμά από το γραφείο. Αυτό ίσως γεννά και την ανάγκη να μοιάζει η γιαγιά με την μαμά. Ετσι αντί να πορεύεται η μαμά προς την γιαγιά ηλικιακά εννοώ, γίνεται το αντίθετο. Μικραίνει η γιαγιά ενώ έπρεπε να μεγαλώνει η μαμά. Μπερδεύονται τα πράγματα. Ολοι γύρω σου είναι νέοι ή τλχ φαίνονται νέοι. Οπότε γιατί να μην παραμείνεις και εσύ αιωνίως παιδί ή αιωνίως έφηβος όπως οι περισσότεροι σημερινοί νέοι. Ζούμε σε μια κοινωνία που νεάζει, όπου οι διαχωριστικές γραμμές ηλικιακά αμβλύνονται και υπάρχει απεριόριστος χρόνος μέχρι τα γηρατειά. Υποβοηθούν τα πάσης φύσεως κομμωτήρια, ινστιτούτα καλλονής, γυμναστήρια, ανορθωτήρια, πασπαλισπατέρ, ζουμιά πόσιμα και ενέσιμα.

    Το σκέφτομαι αυτό που λες για το δικαίωμα στη ζωή αλλά τελικώς αυτή η ζωή μου φαίνεται πολύ παρεξηγημένο πράγμα....τι σχέση έχει η ζωή με το ....μασκάρεμα; Ξανθές γιαγιάδες γεμίσαμε...Να σου πω τι εννοώ: έχω την υποψία ότι όλες αυτές οι "νέες" γιαγιάδες υποφέρουν κατά βάθος. Κάπου τις εκμεταλλεύονται. Πρέπει να είναι "νέες" γιατί έτσι προβάλλουν οι διαφημίσεις τα πρότυπα της ομορφιάς. Δεν πρέπει να ασπρίσουν, δεν πρέπει να τους πέσουν τα δόντια, δεν πρέπει να έχουν ρευματισμούς και δεν πρέπει να ...κατουριούνται. Ολα αυτά αποθούνται και αποκρύπτονται. Δεν σε αφήνουν να γεράσεις και να πεθάνεις τελικά. Υποψιάζομαι ότι με τον ίδιο τρόπο δεν σε αφήνουν να πεις ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙΟΣ, ανήκω αλλού, κοιτάξτε να πάρετε ό,τι σας φαίνεται χρήσιμο από μένα και την εποχή μου, κάτι διαφορετικό, κάτι γέρικο, κάτι παλιό και μετά συνεχίστε παρακαλώ ...με την σειρά σας....

    δεν ξέρω αν τα πα καλά. Σ ευχαριστώ πάντως για το σχόλιο, ήταν ευκαιρία για σκέψεις ....Καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πρωτα να σου ευχηθω καλη χρονια ντιανα

    γραφεις οτι υπαρχει συγκλιση γενεων
    αλλα αυτο ειναι μονο ενα μερος αυτου που συμβαινει

    διοτι γινεται προσπαθεια συγκλισης των παντων

    οι γιαγιαδες και οι παππουδες παλαιου τυπου ειναι αδυνατον να υπαρξουν στο νεο περιβαλλον

    σιγουρα θα τους βρει καποιος σε ξεχασμενα ορεινα χωρια να συγκεντρωνουν ξυλα για το χειμωνα μεχρι να τους ανακαλυψει καποια καμερα λιγο πριν τις γιορτες για να μας τους δειξει σαν αξιοθεατα

    αλλα κι εκει τα ψωμια τους ειναι μετρημενα καθως το νημα κοπηκε πια

    καθως η παραγωγη τετοιων ανθρωπων φαινεται οτι σταματησε

    "τι τετοιων ?" θα με ρωτησετε

    μα αυτων που αποδεχονταν τη φθορα και τον θανατο και την τρωτη αδυναμη ανθρωπινη φυση οπως ακριβως ειναι
    αυτων που εβλεπαν τον εαυτο τους σαν ενα απλο γραναζι της μηχανης "ΓΗ"
    και οχι τον πλανητη σαν ενα γραναζι
    για να στησουν τις δικες τους μηχανες

    θα μπορουσα να πω πολλα γι αυτους τους ανθρωπους καθως ημουν αρκετα τυχερος για να προλαβω να τους ζησω

    τωρα πρεπει να ταξιδεψει κανεις πολυ μακρυα για να τους βρει και δεν ξερω για ποσο ακομα καθως οι αλλαγες ειναι ταχυτατες πια
    ειναι πολυ σημαντικο το οτι μπορω και διαβαζω γι αυτους (για ποσο?), καθως ειμαι σιγουρος οτι και η μνημη τους θα σβησει σε δυο τρεις γενιες

    μα θα μου πειτε και παλι
    οτι ο ανθρωπος εχει πια καταλαβει τα λαθη του και το αδιεξοδο στο οποιο τον οδηγει ο ανερματιστος τροπος ζωης
    (ή μηπως θανατου?
    "to live is to die"
    http://www.youtube.com/watch?v=1ELew7FX1-k
    προσεξτε τα ταστα στην κιθαρα του james hetfield που φαινονται στην αρχη του κλιπ )

    και οτι αυτη η συνειδητοποιηση θα οδηγησει σε εναν αλλο τροπο ζωης πιο κοντα στη φυση κλπ κλπ

    λαθος φιλη μου και φιλοι μου

    γιατι η ιδια στραβη αντιληψη που μας οδηγησε σε αυτη την απομακρυνση απο τη φυση και την αρνηση της φυσης μας ,ειναι αυτη που μας οδηγει και σε αυτον τον δηθεν νεο και πολυδιαφημησμενο τροπο ζωης

    και ποια ειναι αυτη ? οτι ο ανθρωπος ειναι και πρεπει να ειναι ο κυριαρχος και ολα πρεπει να περιστρεφονται γυρω απο αυτον και τα ατομικα του δικαιωματα
    οτι πρπει δηλαδη να ζουμε πανω απο τη φυση και οχι μεσα σ'αυτη οπως οι γιαγιαδες μας
    οτι πρεπει σε καθε περιπτωση να την υποταξουμε προς ωφελος μας
    να ειναι αυτη ωφελιμη για μας και οχι εμεις ωφελιμοι γι αυτη .
    Αυτη η αντιληψη μας οδηγει στη ματαιοδοξη συμπεριφορα που σκοπο εχει να νικησει το γηρας και το θανατο και το χρονο ,
    πραγμα φυσικα αδυνατο
    το μονο που καταφερνουμε ειναι το κωμικο φτιασιδωμα της κομης (και της κωμης), η εμφυτευση 50000 τριχων , τα στουντιο και τα γυμναστηρια ,τα ψευτικα επιβλητικα γυαλινα σπιτια , η απωλεια του μετρου , η προσκολληση στο ανωφελο
    μετρημα του χρονου και οχι η κατανοηση του ...

    και παλι ξεχναμε οτι ο μονος τροπος να πλησιασουμε την αφθαρσια και την αθανασια ειναι μεσω των εργων μας και η μονη τελειωση που αξιζει να αγγιξουμε ειναι αυτη του βαθυτερου εσωτερικου εαυτου και οχι της εμφανισης μας

    οσες υγιεινες τροφες και να φαμε, ολος ο καθαρος αερας , ολες οι καθαρες θαλασσες του κοσμου , ολα τα πρασινα κτιρια (αληθεια γιατι εγινα κτηρια?)δεν ειναι ικανες να γεμισουν το κενο που χασκει μεσα μας και απειλει να μας καταπιει .

    η αγιοποιηση των παππουδων στα ματια μας εγινε για ολα αυτα που δεν ειχαν και οχι γι αυτα που κατειχαν,
    για τα κτισματα και οχι για τα κτηματα
    για την βαθεια ριζωμενη μεσα τους πιστη οτι ο εαυτος τους δεν τους ανηκει αποκλειστικα

    τωρα ολα περιστρεφονται γυρω απο την αποκλειστικη ιδιοκτησια του εαυτου μας και το δικαιωμα του να ζησει απο-λαμβανωντας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γεια σου Λευτυράκη μου και Καλή χρονιά. Απαντώ και λέγω.

    Οταν επισκεύασα το σπίτι της γιαγιάς ήλθε η σειρά του τζακιού. Ηταν ένα απλό τζάκι που τράβαγε καλά. Η μπασιά του πρόχειρη χωρίς πυρότουβλο. Το πρόσθεσα και το μεγάλωσα λίγο. Αλλο τίποτα δεν πείραξα. Σκάβοντας όμως βρήκα μικρές πλάκες πάνω στις οποίες είχαν χαράξει οι παλαιότεροι μερικές λέξεις,ένα σταυρό και την ημερομηνία πιθανώς που είχε κτιστεί το τζάκι. Τις ένωσα μετά από πολύ κόπο καθαρίζοντας με μια σπάτουλα. Εγραφε: σήμερον εμού, αύριο ετέρου και ουδέποτε ενός.

    Αυτά για την κατανόηση του χρόνου που λες.Οταν το διάβασα έμεινα ξερή. Οχι μόνο για την αλήθεια της φράσης αλλά για το γεγονός ότι την έβαλαν εκεί στο συγκεκριμένο σημείο - και όλοι ξέρουμε πόσο ουσιαστικό ήταν το τζάκι εκείνα τα χρόνια. Σαν μήνυμα το πήρα των παλαιοτέρων ή έτσι ήθελα να το δω. Η αλήθεια είναι ότι εκείνοι καθόλου δεν σκέφτηκαν εμένα ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι κάποτε θα σκαλίσω αυτό το τζάκι και θα το βρω. Το έγραψαν για τους ίδιους. Σκέψου τώρα όλες αυτές τις μικρές σκαλιστές επιγραφές που σίγουρα θα έχεις δει σε διαφορα κτίσματα: βιλα τάδε. Οικία τάδε και σύγκρινε...

    Οσο για τις υγιεινές τροφές, βιολογικά είδη και λοιπά....εντάξει, είναι όπως το λες. Δεν κάνει νόημα να τρως βιολογικά μαρούλια και αλεύρι ολικής άλεσης ενώ οδηγείς τζιπ αλλά ούτε και μπορείς να ξαναγυρίσεις στο ...γάιδαρο που είχε ο παππούς μου.

    Η "αγιοποίηση" των παππούδων προκύπτει από το γεγονός ότι εκείνοι οι άνθρωποι κατείχαν ένα βαθμό αυτονομίας όσον αφορά την τροφή και την ένδυσή τους. Ρευστό δεν είχαν αλλά ζούσαν καλά. Ναι καλά. Υπό την έννοια ότι το αφεντικό τους ήταν η Φϋση. Αν το επέτρεπε ο καιρός η σοδειά γινόταν αν όχι έπεφτε πείνα.΄

    Κατ αυτό τον τρόπο τους θεωρώ περισσότερο ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ από εμάς που τα αφεντικά μας είναι άνθρωποι. Η φύση είναι κάτι που σε υπερβαίνει και να χάσεις λες είναι κάτι ανώτερο, τι γίνεται όμως όταν το αφεντικό είναι μια τράπεζα ή ένας άλλος άνθρωπος; Κοντολογίς ήταν άρχοντες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.