Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

Η Παράκαμψη.



Στα μισά του δρόμου αποφάσισα να εγκαταλείψω την εθνική και να καταφύγω στην παλαιά οδό κάνοντας παράκαμψη.Όσο και αν είναι ταχείς οι σύγχρονοι μεγάλοι δρόμοι, περισσότερο ασφαλείς ίσως, δεν παύουν να είναι πληκτικοί, μια ευθεία όπου το μάτι δεν βλέπει τίποτα άλλο από την άσπρη γραμμή, το κιγκλίδωμα και τα αυτοκίνητα που τρέχουν δίπλα σου.Μόλις έστριψα στην έξοδο από την εθνική παίρνοντας την ελαφρά καμπύλη ανάμεσα στους ελαιώνες η διάθεσή μου άλλαξε. Ο δρόμος στένεψε και η προσοχή μου επικεντρώθηκε στα αυτοκίνητα που έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα, συχνά μεγάλα φορτηγά που εμφανίζονταν στο βάθος με τον όγκο τους. Και το προσπέρασμα επίσης είναι πρόβλημα σε τέτοιους δρόμους που σέρνονται σαν φίδια. Συχνά κολλάς πίσω από κάποιον αργοκίνητο ηλικιωμένο ή σακαράκα του 60 ή αντίθετα σε πάει με την ψυχή στο στόμα κάποιος μανιακός που έρχεται κολλητά πίσω σου επειδή θέλει να τρέξει με 100 σε ένα δρομάκι 5 μέτρα. Μπαίνεις - βγαίνεις με το φλας, ρίχνεις εν ανάγκη και καμιά μούντζα. Διόδια δεν έχει. Ούτε μπλόκα. Αυτά είναι για τους άλλους δρόμους, τους συνεπείς. Εδώ στην παλιά εθνική οδό, όλα επιτρέπονται ή σχεδόν όλα. Πρώτα- πρώτα επιτρέπονται τα τοπία. Βουνά. Κάμποι. Χαράδρες. Ρυάκια. Μια πηγή. Ενας μεγάλος πλάτανος. Εχει απ όλα ο στενός δρόμος. Διαβάσεις τρένου. Γιοφύρια μικρά που λες θα πέσουν αν βρεθείς να τα διασχίζεις μαζί με το φορτηγό που πάτε παρέα. Έχει πορτοκαλιές και σακιά στο δρόμο από τους ντόπιους παραγωγούς στημένα στην άκρη του δρόμου 2 ευρώ και ενενήντα εννιά λεπτά το κιλό αλλά παίρνεις όλο το σακί ένα εικοσαράκι. Έχει διάφορους ήρωες του 21, μάχες, ενέδρες, λημέρια. Μοναστήρια όπου επιτρέπεται να μπεις μόνο με περιβολή κόσμια. Χωριά που τα διασχίζεις αργά ένεκα της ταμπέλας με τα δυο παιδάκια, καφενέδες με γέροντες που ξεχάστηκαν σε αυτόν τον αιώνα, έχει αν πεινάς και καλαμάκι σουβλάκια. Αλλά πάνω απ όλα έχει τις αρχαιότητες. Οι Μυκήνες φερ ειπείν είναι ένας τόπος γλυκός όλο καμπύλες και αδρές γραμμές που εποπτεύουν έναν κάμπο όλο ελιές. Τις κυκλώνουν οι αέρηδες. Η αρχαιολογική υπηρεσία τις έχει περιφράξει με κάγκελο μαύρο αλλά η ψυχή καβαλά το κάγκελο και βρίσκεται αλλού μόλις τις αντικρίσεις. Μια μακριά ουρά από ποικιλόχρωμους προσκυνητές σού ψιθυρίζει βαθιά ότι δικαίως άφησες τον σύγχρονο δρόμο, μισή ώρα δρόμο μόνο από τον πολιτισμό και είσαι άλλος άνθρωπος.Ο,τι αξίζει στη ζωή, η παράκαμψη....

Πάρτε τους παλιούς δρόμους. Εχουν ψυχή.
Οι άλλοι έχουν άσφαλτο.

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.