Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007

Αγγελοι.

Εκτός από τα χαλάσματα, στο χωριό συναντάς κάποιος γέρους πολύ γέρους που σου διηγούνται αν τους τσιγκλήσεις λίγο τις ιστορίες του μεγάλου πολέμου που οι μεν ονόμασαν "ανταρτοπόλεμο" και οι δε "εμφύλιο".
Υπάρχει ένας φόβος ν' αγγίξεις αυτές τις ιστορίες γιατί όταν αρχίζουν να μιλούν είναι σαν να ακούς να τρίζουν στο δρόμο οι ρόδες ενός κάρου φορτωμένο ψυχές. Κάθε τόσο σταματά και ξεφορτώνει μπροστά στην πόρτα κάθε σπιτιού -μα κάθε σπιτιού- τους ανθρώπους που πήρε το μίσος. Είναι μια διανομή απόκοσμη όπου ο καθένας βρίσκεται στη θέση που είχε πριν αρχίσει το μακελειό και ζητούν τότε οι ψυχές αυτές να ζήσουν ξανά επειδή τις κορόιδεψε η Ιστορία. Τραγικότερη θέση έχουν αυτοί που έμειναν πίσω, για πολλά χρόνια νεκροζώντανοι κορμοί σαν να τους έκοψε κάποιος τα πιο ζωτικά κλαριά τους, πατέρα, αδελφό, γιο, πολλές φορές και όσους είχαν σχέση με αυτούς αρραβωνιάρες, αδελφές, μανάδες, κόρες...

Μια από αυτές δέκα έξι χρονών τότε θυμάται:
με κάλεσε ο νωματάρχης να με ρωτήξει αν είχα αδελφό αντάρτη. Του αποκρίθηκα ότι είχα έναν αδελφό στο βουνό και τρεις αδελφούς στρατευμένους. Είπε ότι δεν περίμενε τέτοια απάντηση από ένα κορίτσι δεκάξι χρονών και με άφησε... δούλευα στα χωράφια με τα χέρια, το μυαλό μου γύριζε στα αδέλφια μου, δεν ήξερα τι να ευχηθώ, όποιος και να επικρατούσε θα είχα έναν λόγο να θρηνώ....ο αδελφός μου «χάθηκε» αργότερα στις εκκαθαρίσεις που πραγματοποιούσε ο τακτικός στρατός στον οποίο υπηρετούσαν οι υπόλοιποι. Τέτοια χρόνια να μην ξανάρθουν ποτέ αλλά πρέπει η ιστορία τους να λέγεται. Αυτές οι ψυχές ίσως βρίσκουν μια ανακούφιση όταν δεν ξεπέφτουν στην λήθη.

Ετσι είπε.Μου άρεσε ο τρόπος που μοίρασε τα πράγματα. Πώς έδειξε ότι βρέθηκαν και η ίδια αλλά και οι δικοί της άνθρωποι γρανάζι σε μια κατάσταση που τους υπερέβαινε. Και δεν είπε "άνθρωποι". Είπε "ψυχές" περνώντας τους κατά αυτόν τον τρόπο, στην αιωνιότητα. Σήμερα είναι 75ετών. Αγρότισσα. Ζει με τον γέρο της 80 ετών, στη διπλανή πόρτα. Κι έχουν και οι δυο τους μια γλύκα στο πρόσωπο που μόνο τέτοιες ιστορίες μπορούν να δώσουν.

Τι θα απογίνουμε όταν πεθάνουν και οι τελευταίοι μάρτυρες εκείνης της εποχής; Πού θα βρούμε τέτοιες ερμηνείες εσωτερικής συμφιλίωσης; Δεν είναι τα έργα, δεν είναι οι τόποι μήτε τα κείμενα που ερμηνεύουν την Ιστορία. Είναι οι άνθρωποι που συμφιλιώθηκαν μαζί της. Αυτοί που πέθαναν κι αυτοί που πέθαναν και συνέχισαν να ζουν.

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.