Παρασκευή, Νοεμβρίου 16, 2007

Για το Πολυτεχνείο δεν λέμε τίποτα.

Για το Πολυτεχνείο δεν λέμε τίποτα.
Είναι η μόνη επέτειος που έχω αναμνήσεις.
Οι νεότεροι ας κάνουν τις δικές τους.

4 σχόλια:

  1. Εχει αλλαξει τιποτε απο τοτε μεχρι σημερα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αν άλλαξε λέει!
    Ψηφίζουμε. Μας ψηφίζουν.
    Λέμε ότι θέλουμε και το γράφουμε κιόλας.
    Διαβάζουμε οποια εφημερίδα θέλουμε χωρίς να την διπλώνουμε για να μην δουν ποια είναι.
    Πιάνουμε δουλειά στο δημόσιο χωρίς πιστοποιητικό πολιτικών φρονιμάτων.
    Εξορία δεν πάμε.
    Μιλάμε και με τους πολιτικούς ως ίσος προς ίσος. Οι δημοσιογράφοι τους ανακρίνουν κιόλας στα τηλεπαράθυρα.
    Eχουμε σάτιρα.
    Τέχνη ελεύθερη.
    Χ.Ο οφ
    Ποδιές μαθητικές οφ.
    Σκαμπίλια χαστούκια οφ.
    Γυναίκες στο κοινοβούλιο.

    ...τα υπόλοιπα ας τα αναζητήσει όποιος το επιθυμει στο google.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η θάλασσα .?
    Αμπάρι τρέχει η ζωή
    Σε πλοίο ξεχασμένο
    Σε θάλασσες που τα νερά
    Είναι λησμονημένα
    Σαν του άνεμου
    Την καρδιά
    Που έγινε
    Ένα κιμά
    Και της ανάσας την ψυχή
    Που έγινε ένα καράβι
    Να έρθει μέσα
    Στην καταιγίδα τώρα
    Πια να βρει την αγκαλιά
    Σου
    Που η δικιά σου η μάτια έγινε
    Ένα δάκρυ
    Σαν το δελφίνι που πηδά
    Και πάει να με σώσει
    Μα της δικιάς σου η καρδιά
    Με έχει πια λαβώσει
    Σαν τα βάθη της θάλασσας`
    Που κρύβουν την αγάπη
    Έτσι και εγώ σε αγαπώ
    Και ας πνίγομε στα βάθη
    Που έπλασε η μοναξιά
    Και ένα βάθη ναυάγιο
    Που είναι τώρα η μοναξιά
    Και ένα βάθη σκοτάδι
    Όταν το χέρι σου ζήτω
    Και εσύ είσαι μακριά μου
    Μέσα σε κιμά της ζωή και χάνετε
    Η ζωή μου
    Που δεν γυρνάει τώρα πια
    Από τα βάθη εκείνα
    Που όλοι μας θα τρέξουμε σαν την καταιγίδα

    Υ.Σ
    …..?
    18/11/2007 6:51 μμ
    zaxir35@yahoo.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ…?
    Περίεργη λέξη με πολλά σύνθετα κομμάτια , που η ζωή χαράζει σε περίεργα μονοπάτια , σαν ένα ανεξερεύνητο , εσωτερικό σου ταξίδι , σαν ένα κενό που έρχεται την ορά της κρίσης .Η βροχή έλουσε την πόλη σαν την μέρα , που ο κατακλυσμός της μοναξιάς μας , θα γυνή κομμάτι της , κατάρας που τρέχει σε μια χώρα που θέλει η την βολεύουν , τα πολλά κενά μέσα σε δρομάκια που χάραξαν η που , δεν θα χαραχτούν ξανά από μεγάλες μορφές .Γιορτάσαμε κατή που έφυγε , και στην θέση του ήρθε ένα περίεργο άρωμα , που ακόμα δεν ξέρουμε τη θα φέρει , στην ζωή και στον κόσμο μας .Μια λέξη που δεν έχει νοήματα μονάχα έννοιες χαμένες στα βάθη , τον ωκεανών μας , εκεί που δεν θα πατήσει , ποτέ ανθρώπινη , τρελά για δημιουργικοί καταστροφή .Ένα πείραμα που ωμός δεν θα γυνή το αύριο , σε μια μεταλλαγμένη , πλανητικοί άναρχη εξουσία .
    Η βροχή πέφτει και όλα αλλάζουν σαν , την ζωή που θα ζώσει η την ζωή , που θα πάρει από την αλαζονεία η την μοναξιά της τυφλής κοινωνίας μας .Όλοι ξέρουν όλοι κοιτάν αλλά περνάν , σαν τα σκουπίδια που εμείς , η ίδιοι δημιουργούμε , και ωμός τα πετάμε στους δίπλα μας , σαν την αγάπη που , έγινε ένα βραδινή πήδημα και μετά ……….ΜΟΝΑΞΙΑ ……?
    Τα θέλουμε όλα αλλά δεν δίνουμε πλέον τυπωτά , απαιτούμαι και σινχρονος η ατομικότητα έγινε μια , απλή διαδικασία που όλοι πλέον αποδεχόμαστε , σαν ένα μπιφτέκι που δεν ξέρουμε τη υλικά έχει μέσα .Τα όνειρα έγιναν ατελείωτες ώρες εργασίας , για μια ζωή που στο τέλος , δεν προλαβαίνεις να ζήσεις γιατί , αλλά στην ζωή πράγματα σταματάν το δικό σου ρόλοι .Σαν μια εικόνα που λίπη η δικιά σου μορφή , έχει τοπία , ωραία θάλασσες και κόσμο πόλη , αλλά εσύ τρέχεις στα βάθη του , βιολογικού σου ατελείωτου πόνου , μέσα σε αισθήσεις που τρέχουν σαν όρος στην , μικρή ζωή σου που δεν σεβάστηκες ποτέ .
    Η ΑΓΑΠΗ
    Έγινε μετάλλαξη του αιώνιου σαρκικού , πόθου μας , που τρέχει σε κάθε κινήσει , όταν μια ωραία κηρία φοράει κατή καυτό ……..μαζί με μια δόση περίεργης σκέψης , σαν μια φαντασία που δεν θα ζήσεις , μαζί της αλλά την ποθείς σαν μια αμαρτία που , έχει γέμιση την σκέψη σου .Η μετάλλαξη γίνεται κομμάτι της αδιαφορίας μας , σαν το πολυτεχνείο που όλοι πηγαίνουν πόση , από αυτούς ξέρουν το βάθη νόημα η αν έχει νόημα , σε μια πολιτεία που γεννά την αλαζονεία .
    Πολλά κομμάτια από παζλ τρέχουν στην σκέψη και στην ζωή μας , σαν την παιδική ηλικία που πέρναγα , στα βουνά κοντά στα γίδια , που τα λατρεύω γιατί όλοι η ύπαρξη τους ήταν η , ελευθέρια της δικιάς τους ασιμπιβαστη ζωή .Πάντα έτρεχαν σε σημεία που τα αλλά ζώα , χάνανε την κινήσει τους αυτά εκεί σε γκρεμούς , σε δικούς τους δρόμους , σαν την αιώνια μοναχική , πλασμένη ελεύθερη κινήσει τους .Σε κάθε κατάθεση στέφανου , η στρατονομία παρούσα στέλνει , το βάθη νόημα της δικιάς της εξουσίας , μέσα από μια ένια που λίγη θα τολμήσουν , να αλλάξουν γιατί η κινήσει της σκιάς , θα τρέχει με νούμερα χρηματιστηρίου , και ωραία ταξίδια για , φιλικά πάρτη με συντρόφους η σύμμαχους , που η κινήσει τους , φερνή την αληθινοί , και σύναμμα περίεργη σχέση , σε περίεργα μονοπάτια .
    Η Γιουγκοσλαβία ………….ύπαρχοι ακόμα και εκεί η σκιά έτρεξε , έδωσε σάρκα και οστά σε κινήματα , και ψεύτικα θολά στενά μονοπάτια , ποίος ένοιωσε την κίνηση , της αληθινής σκέψης .Τα σύνορα άνοιξαν και η χώρα τρέχει , σε ρυθμικά , συναισθήματα με σημαία που , σε λίγο θα έχει αλλά χρώματα , έντυπα τρέχουν σε γλώσσα οικία , αλλά η γενιά τον ελλήνων , δεν γεννά …ΜΟΝΟ ΑΠΑΙΤΕΙ ΚΑΙ ΓΕΡΝΑ .
    Το αύριο είναι πόλη κοντά ένα βήμα από τα Γιάννενα , μια χούφτα , οικονομικών μεταναστών έφεραν , την διάφορα η ιδέα τρέχει περίεργα , αλλά λίγη νιώθουν το πηγαινέλα , αυτού το παιχνιδιού , σαν την γενιά που έγινε μετανάστες , σε όλον τον κόσμο , αλλά δεν αφομοιώθηκε ποτέ .Η Γαλλία δίνη σημάδια περίεργης αλλά και σκεφτικής δύναμης σε μια Ευρώπη , που δεν έχει ακόμα πυραμίδα , έχει ένα οικοδόμημα που , με τον πρώτο άνεμο θα γυνή , ένα ξεχασμένο χάλασμα στην έρημο .Από μικρός ακόμα και σήμερα λατρεύω την κινήσει , της φωνής του ραδιόφωνου , είναι η ζωή που , γνώρισα όταν δεν είχαμε τηλεόραση , μας την έκαναν Δώρο .Μέσα από αυτές της φωνές τότε μετά ήρθε το ελεύθερο , ράδιο πράγμα που δεν έγινε ποτέ αυτό , γιατί όλοι εξαρτιόνται από αυτό , που βρίζουνε σε αυτήν την χώρα , το κεφαλαίο [ διαφημίσεις αλλιώς η ελευθέρια πεθαίνει χωρίς χρήμα ] εδώ είναι η σκιά φιλί μου το απόλυτο , εξουσιαστικό κομμάτι του , μικρού κοσμου μας .
    Η πόλη ξυπνά και εγώ σε λίγο θα πάω μια βόλτα , με τα ποδιά που μου αρέσει πόλη είναι και αυτό ένα κομμάτι , που ο κόσμος άρχισε έστω και αργά , να αναζητεί από την παχυσαρκία που τον σκοτώνει .Όχι δεν το κανό γιατί είμαι ….το έκανα από πέδη όταν περπάταγα στην θάλασσα , και ένιωθα την καρδιά μου , να θέλει να χαθεί στην δικιά της ατελείωτη μύρα .Σήμερα είναι η απόσταση που με χωρίζει , η και με ενώνει έτσι απλά από το ατελείωτο , κενό της δικιάς της αιώνιας ΑΓΑΠΗΣ .
    Λίρα πεζή δυνατά
    Με της καρδιάς το γιόμα
    Σαν τα κύματα ψιλά
    Που είναι ο αγγόνας
    Για την δικιά σου την αγκαλιά
    Που είναι ένα κιμά
    Που έρχεται κάθε βράδια και φερνή
    Καταιγίδα
    Που είναι η μορφή
    Εκεί σαν έρημο
    Λιμάνι που έρχεται
    Και γίνετε της ομορφιάς η χάρη
    Η λίρα πεζή δυνατά
    Για σένα και για μένα
    Για μια αγάπη τώρα
    Πια που έγινε μια τρελά
    Σαν του άνεμου
    Την φωνή που
    Όλο σε ζητάει και μια
    Καρδιά που έγινε
    Ένα ατελείωτο δάκρυ .

    Υ.Σ
    ΜΑΛΒΙΝΑ ΚΑΡΑΛΗ ….την λάτρεψα όταν την προτοακουσα μια βράδια , στον κόσμο του ραδιόφωνου …… ……..?
    Εγραψε
    ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

    Κανείς να μη μάθει πως ζήσαμε ,κανείς να μην ξέρει από πού ερχόμαστε και , προπαντος, κανεις να μη μάθει ποτέ πως πεθάναμε …..
    ………….pigkouinos
    Zaxir35@yahoo.gr
    18/11/2007 7:08 μμ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.