Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

Το τεφτέρι.

Φοβάμαι τον θάνατο γιατί δεν υπάρχει κανένας τρόπος πια να πεθάνω ηρωικά.
Για να μην φοβάσαι τον θάνατο πρέχει να έχεις να του αντιπαραθέσεις κάτι πιο μεγαλιώδες. Ομως τι είναι αυτό;

Παλαιότερα πέθαιναν για την πατρίδα, για τον θεό, την οικογένεια, την φιλία, τον έρωτα, την ελευθερία. Δεν ξέρω αν αυτά είναι πιο μεγαλιώδη από τον θάνατο αλλά όσοι πέθαναν γι αυτά έτσι ακριβώς τα θεωρούσαν.

Υπάρχει επομένως ανάγκη να καθορίσει κανείς το "ηρωικό" πεδίο μέσα στο οποίο ζει για να μην φοβάται να πεθάνει.

Η Σουρεκλεμέ είχε ένα τεφτέρι.Δεξιά έγραφε τους αποθαμένους ευχαριστημένους.Αριστερά όσους θα ήθελαν να επιστρέψουν. Πού το ξέρεις της έλεγα. Δεν ξέρω, μου απαντούσε. Δεξιά - ζερβά τους βάζω, προβάροντας τον δικό μου θάνατο.

3 σχόλια:

  1. Δεν ξερω αν θελω να πεθανω ηρωικα ή ηρεμα...Το θεμα ειναι να πεθανω σε πολυ μεγαλη ηλικια και οχι μικρος....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το θέμα δεν είναι πως δεν υπάρχει ηρωϊκός θάνατος, αλλά οτι δεν υπάρχει ηρωϊκή ζωή, και δεν μιλώ για πολέμους και δόξες, αλλά για την καθημερινότητά μας...
    (Υ.Γ. Μήπως είδατε τον Jack???)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χμ Πρέζα ....:) δεν ξέρω αν το αντίθετο του "ηρωικά" είναι το "ηρεμα" πολυ φοβάμαι ότι είναι το "μίζερα"...

    Ακριβώς exquiste sally, το προβλημα είναι στην καθημερινή ζωή. Δεν υπάρχει ηρωική ζωή. Θα μπορούσε ίσως να πει κανείς "ποιητική ζωή";

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.