Παρασκευή, Οκτωβρίου 19, 2007

Φετίχ.




Πολύ πριν μάθω την έννοια του φετίχ, κάτι που σαν λέξη και μόνο μου δημιουργεί μια ανατριχίλα στην ραχοκοκαλιά, είχα συνειδητοποιήσει την αδυναμία μου στα παπούτσια. Στην αρχή νόμιζα ότι οφειλόταν στα λόγια της μητέρας που από μικρή μου επεσήμανε ότι η κομψότητα στην γυναίκα εξαρτάται από το παπούτσι της και το χτένισμά της. Το θεώρησα στην αρχή μικροαστικό κατάλοιπο και κάπως το περιφρονούσα σαν κριτήριο αλλά με τον καιρό διαπίστωσα ότι το υπόδημα μέσα στο οποίο κατέληγε το άκρο συνέβαλε αποφασιστικά ακόμα και αν το ένδυμα ήταν απλό, επί πλέον έδινε χάρη στο περπάτημα αν ήταν το σωστό. Το ίδιο ίσχυε και για τους άνδρες. Τριζάτο καλογυαλισμένο παπούτσι συχνά επιδιόρθωνε ένα κουστούμι ελαφρώς τριμμένο όπως και η τσάκιση του παντελονιού, εξ ου το πλήθος των λούστρων με τα κασελάκια τους την δεκαετία του 60, στην Ομόνοια, έξω από τα υπουργεία, μικροί αμούστακοι διάβολοι των δρόμων μαζί με τους κουλουρτζήδες, τους καστανάδες και τους τσατσαράδες που πουλούσαν εκείνο το χτενάκι με τα σφιχτά δόντια για την εσωτερική τσέπη του σακακιού. Ποιος άνδρας δεν είχε;

Έφηβη αλλά ακόμα και τώρα, δεν υπάρχει άλλο κριτήριο για τον χαρακτήρα του άνδρα που με σαγηνεύει -εκτός των δακτύλων- από τα παπούτσια του. Θα έλεγα ότι πριν ακόμα κατέβει το βλέμμα, ξέρω ότι θα μου αρέσουν.

Σήμερα έχοντας γνώση αυτής της παραξενιάς, επιδίδομαι δις το χρόνο σε ένα είδος συντήρησης των παπουτσιών μου σαν να είναι μνημεία. Βάψιμο, εφημερίδα στο εσωτερικό για να μην τσακίζουν, βουτιά στο κουτί τους, φύλαξη. Οσο δουλεύω τα εξετάζω νιώθοντας ένα μικρό τρόμο αν δω ότι μετά βίας την βγάζουν άλλη μια περίοδο. Το θέμα της αντικατάστασης εκτός από το πρόβλημα του αποχωρισμού, δημιουργεί ερωτήματα για τo αν θα με βολέψουν τα καινούργια χωρίς να πληγιάσουν τα πόδια μου, προ πάντων αν θα γίνουν αμέσως τα «καθημερινά μου», εκείνα που εμπιστεύεσαι από την πρώτη στιγμή νιώθοντας τον πειρασμό να τα φορέσεις ακόμα και με το πιο καλό σου φουστάνι κι ας είναι παράταιρα. Γι αυτό ίσως πιο πολύ αγαπώ τα καλοκαιρινά μου γιατί είναι παπούτσια ξέγνοιαστα που σε παραδίδουν ανάλαφρα στην ξυπολησιά χωρίς να μουτρώνουν. Τα βρίσκεις παρατημένα χώρια στις γωνιές του σπιτιού, ανάποδα πολλές φορές να περιμένουν πότε θα τα θυμηθούν τα πόδια σου να τα φορέσουν κι αν πάλι όχι, δεν έτρεξε τίποτα, δέχονται να τα κρατάς και στο χέρι, να τα βουτάς στην θάλασσα, να τα παρατάς στα παγκάκια, αναγνωρίζουν κοντολογίς το δικαίωμα να ζήσεις λίγο μακριά τους σαν τους πρώτους ανθρώπους ή τους πολύ φτωχούς. Τα γυρίζω και από κάτω να δω σκαλωμένες πετρούλες, ίχνη χώματος, άμμο καμιά φορά που ξέφυγε από τα δάκτυλα. Πέφτουν τότε από πάνω τους οι καλοκαιρινοί μήνες, βραδιές σκόρπιες εδώ κι εκεί, εξερευνήσεις, χοροί σχηματίζοντας στο δάπεδο έναν μικρό σωρό από ιστορίες που ξεθωριάζουν καθώς το σπίτι παίρνει σιγά-σιγά την χειμερινή του όψη. Κάτι σαν κάθαρση υφίστανται πριν μπουν στο κουτί. Καθαρίζονται εσωτερικά, εξωτερικά, αναπαύονται μετά για κάμποσους μήνες κλεισμένα στο σκοτάδι. Το επόμενο καλοκαίρι θα ζήσουν άλλη μια ζωούλα, τρεις μήνες, τέσσερις ίσως λίγο περισσότερο αν αργήσουν οι βροχές. Μερικά φυλάσσονται για πάντα. Τα παπούτσια του πατέρα είναι ακόμα εκεί. Αδειανά.

Θυμάμαι μια φορά έφυγα από το νησί αφού παρέταξα όλα τα παπούτσια στην ξύλινη σκαλίτσα που έχω σε μια γωνιά στο λουτρό γι αυτό τον σκοπό. Ένα ζεύγος περίσσεψε. Ήταν τόσο χαλασμένο που έπρεπε να πεταχτεί. Το πήρα μαζί να το κρατώ με την βαλίτσα κι ένα σωρό άλλα πράγματα της στιγμής. Στο λιμάνι πριν μπω στο καράβι το άφησα εκεί στην μέση της προβλήτας, τελείως μοναχό, ήταν θυμάμαι Νοέμβρης και η θάλασσα έτριζε τους κάβους. Σκοτεινιά, παντού υγρασία από το κύμα. Για να ξαναγυρίσω, είπα. Αδύνατον να τα πετάξω στο κάδο παρά πέρα. Σάλπαρε το καράβι κι εγώ κοιτούσα τα παπούτσια μικροσκοπικά κάτω από το φανάρι τελείως εξωπραγματικά. Την άλλη χρονιά που γύρισα τα είχαν πάρει. Εγώ όμως όλο τον χειμώνα τα φανταζόμουν να στέκουν εκεί μαύρα καλοκαιρινά πέδιλα να με περιμένουν...

7 σχόλια:

  1. Μου αρέσει πολύ που τα παπούτσια σου γίνονται υλικό ονειροπόλησης.Προσδίδεις μια πνευματικότητα σε πράγματα της ύλης!(διόρθωσε το "μικροσκοπικό" στην τελευταία παράγραφο)

    Καλησπέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μάλιστα κύριε Ιωάννη :) και τρέχω τώρα να διορθώσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. υπαρχει μια παλια ιταλικη ασπρομαυρη νεορεαλιστικη ταινια, δεν θυμαμαι τωρα ποιού, που εχει τιτλο ΤΟ ΞΥΠΟΛΥΤΟ ΤΑΓΜΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν μου φαίνεται καθόλου περίεργο αν σκεφτεί κανείς ότι η ξυπολυσιά είναι τελικώς ιδεολογία....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ναι. κάποτε ήταν απλώς φτώχεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Tο ωραιο παπουτσια ειναι ενα επιπλεον κοσμημα στο ντυσιμο που κανουμε οι γυναικες.
    Προσωπικα δεν πηγαινω πουθενα χωρις τα ψηλοτακουνα μου.
    http://www.flickr.com/photos/nantine/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Nantine,είσαι από τους ελάχιστους εκείνους που ψάχνουν τα αρχεία....:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.