Παρασκευή, Μαΐου 25, 2007

Η Παράκαμψη.



Στα μισά του δρόμου αποφάσισα να εγκαταλείψω την εθνική και να καταφύγω στην παλαιά οδό κάνοντας παράκαμψη.Όσο και αν είναι ταχείς οι σύγχρονοι μεγάλοι δρόμοι, περισσότερο ασφαλείς ίσως, δεν παύουν να είναι πληκτικοί, μια ευθεία όπου το μάτι δεν βλέπει τίποτα άλλο από την άσπρη γραμμή, το κιγκλίδωμα και τα αυτοκίνητα που τρέχουν δίπλα σου.Μόλις έστριψα στην έξοδο από την εθνική παίρνοντας την ελαφρά καμπύλη ανάμεσα στους ελαιώνες η διάθεσή μου άλλαξε. Ο δρόμος στένεψε και η προσοχή μου επικεντρώθηκε στα αυτοκίνητα που έρχονταν από το αντίθετο ρεύμα, συχνά μεγάλα φορτηγά που εμφανίζονταν στο βάθος με τον όγκο τους. Και το προσπέρασμα επίσης είναι πρόβλημα σε τέτοιους δρόμους που σέρνονται σαν φίδια. Συχνά κολλάς πίσω από κάποιον αργοκίνητο ηλικιωμένο ή σακαράκα του 60 ή αντίθετα σε πάει με την ψυχή στο στόμα κάποιος μανιακός που έρχεται κολλητά πίσω σου επειδή θέλει να τρέξει με 100 σε ένα δρομάκι 5 μέτρα. Μπαίνεις - βγαίνεις με το φλας, ρίχνεις εν ανάγκη και καμιά μούντζα. Διόδια δεν έχει. Ούτε μπλόκα. Αυτά είναι για τους άλλους δρόμους, τους συνεπείς. Εδώ στην παλιά εθνική οδό, όλα επιτρέπονται ή σχεδόν όλα. Πρώτα- πρώτα επιτρέπονται τα τοπία. Βουνά. Κάμποι. Χαράδρες. Ρυάκια. Μια πηγή. Ενας μεγάλος πλάτανος. Εχει απ όλα ο στενός δρόμος. Διαβάσεις τρένου. Γιοφύρια μικρά που λες θα πέσουν αν βρεθείς να τα διασχίζεις μαζί με το φορτηγό που πάτε παρέα. Έχει πορτοκαλιές και σακιά στο δρόμο από τους ντόπιους παραγωγούς στημένα στην άκρη του δρόμου 2 ευρώ και ενενήντα εννιά λεπτά το κιλό αλλά παίρνεις όλο το σακί ένα εικοσαράκι. Έχει διάφορους ήρωες του 21, μάχες, ενέδρες, λημέρια. Μοναστήρια όπου επιτρέπεται να μπεις μόνο με περιβολή κόσμια. Χωριά που τα διασχίζεις αργά ένεκα της ταμπέλας με τα δυο παιδάκια, καφενέδες με γέροντες που ξεχάστηκαν σε αυτόν τον αιώνα, έχει αν πεινάς και καλαμάκι σουβλάκια. Αλλά πάνω απ όλα έχει τις αρχαιότητες. Οι Μυκήνες φερ ειπείν είναι ένας τόπος γλυκός όλο καμπύλες και αδρές γραμμές που εποπτεύουν έναν κάμπο όλο ελιές. Τις κυκλώνουν οι αέρηδες. Η αρχαιολογική υπηρεσία τις έχει περιφράξει με κάγκελο μαύρο αλλά η ψυχή καβαλά το κάγκελο και βρίσκεται αλλού μόλις τις αντικρίσεις. Μια μακριά ουρά από ποικιλόχρωμους προσκυνητές σού ψιθυρίζει βαθιά ότι δικαίως άφησες τον σύγχρονο δρόμο, μισή ώρα δρόμο μόνο από τον πολιτισμό και είσαι άλλος άνθρωπος.Ο,τι αξίζει στη ζωή, η παράκαμψη....

Πάρτε τους παλιούς δρόμους. Εχουν ψυχή.
Οι άλλοι έχουν άσφαλτο.

8 σχόλια:

  1. Αυτά είναι για όσους θέλουν να απολαμβάνουν τη διαδρομή, άλλοι πάλι θέλουν μόνο να φτάνουν στο τέλος της και μετά να γυρίζουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σαν συνειδητός παλαιομοδίτης δεν έχω παρά να συμφωνήσω με όσα λες!Επιτυχέστατη η αλληλεπίδραση σου με το περιβάλλον..Μας έλειψε η παρουσία σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά τώρα ggl! Βεβαίως ο σκοπός είναι να φτάσουμε στο τέλος της διαδρομής αλλά η διαδρομή είναι που μετράει, ιδίως όταν κάμεις μια μικρή παράκαμψη στα μισά της ή έστω λίγο πριν από το τέλος!

    @ioannisxen
    Καλώς τον! Και μένα μου λείπετε. Μην κοιτάς που δεν το λέγω :)Ενεκα των διορθώσεων κυρίως αλλά και επειδή όλοι οι ιστολόγοι που βρήκα όταν πρωτοήλθα έχουν κάπως αποστασιοποιηθεί από το μέσον. Λες να κάμουν παράκαμψη κι αυτοί; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σ' ευχαριστώ για την εκδρομή, την χρειαζόμουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το σχόλιο ήταν ψιλοειρωνικό Dianathenes. Συμφωνώ μαζί σου στα περί παράκαμψης και διαδρομής.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γεια σου Σελάνα μου.Και ποιος δεν χρειάζεται τις εκδρομές γμτ αλλά τι να κάνουμε που είμαστε όλοι βιδωμένοι εδώ με τις υποχρεώσεις...

    Αμ έτσι πες ggl!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. μου αρέσει η εικόνα της ελληνικής επαρχίας που ξεμυτά μαζί με την ιδέα της παράκαμψης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τώρα με προβλημάτισες. Ενας άνθρωπος που ταξιδεύει από την Αθήνα στην επαρχία μέσω της εθνικής οδού δεν έχει την ευκαιρία να αποκοπεί σιγά-σιγά από την πόλη. ταξιδεύει πάνω σε ένα υπερ- σύγχρονο δρόμο κουβαλώντας τον τόπο του. Πολύ αργά -αν ο προορισμός του είναι κάποιο ορεινό χωριό- αποκόπτεται.

    Αντίθετα κάποιος που έρχεται απο την επαρχία πλησιάζει την πόλη αργά αφήνοντας πίσω την ύπαιθρο προοδευτικά. Την κατακτά την πόλη δηλαδή.

    Αυτό το κακό έχουν οι σύγχρονοι δρόμοι. Ενώνουν δυο προορισμούς εκ διαμέτρου αντίθετους χωρίς την κατάκτηση.

    Οπότε αυτό το αίσθημα της κατάκτησης μας χαρίζει η ελληνική επρχία που ξεμυτά μαζί με την ιδέα της παράκαμψης.Το έθεσες ωραία! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.