Παρασκευή, Απριλίου 13, 2007

Αγγελοι.

Εκτός από τα χαλάσματα, στο χωριό συναντάς κάποιος γέρους πολύ γέρους που σου διηγούνται αν τους τσιγκλήσεις λίγο τις ιστορίες του μεγάλου πολέμου που οι μεν ονόμασαν "ανταρτοπόλεμο" και οι δε "εμφύλιο".
Υπάρχει ένας φόβος ν' αγγίξεις αυτές τις ιστορίες γιατί όταν αρχίζουν να μιλούν είναι σαν να ακούς να τρίζουν στο δρόμο οι ρόδες ενός κάρου φορτωμένο ψυχές. Κάθε τόσο σταματά και ξεφορτώνει μπροστά στην πόρτα κάθε σπιτιού -μα κάθε σπιτιού- τους ανθρώπους που πήρε το μίσος. Είναι μια διανομή απόκοσμη όπου ο καθένας βρίσκεται στη θέση που είχε πριν αρχίσει το μακελειό και ζητούν τότε οι ψυχές αυτές να ζήσουν ξανά επειδή τις κορόιδεψε η Ιστορία. Τραγικότερη θέση έχουν αυτοί που έμειναν πίσω, για πολλά χρόνια νεκροζώντανοι κορμοί σαν να τους έκοψε κάποιος τα πιο ζωτικά κλαριά τους, πατέρα, αδελφό, γιο, πολλές φορές και όσους είχαν σχέση με αυτούς αρραβωνιάρες, αδελφές, μανάδες, κόρες...

Μια από αυτές δέκα έξι χρονών τότε θυμάται:
με κάλεσε ο νωματάρχης να με ρωτήξει αν είχα αδελφό αντάρτη. Του αποκρίθηκα ότι είχα έναν αδελφό στο βουνό και τρεις αδελφούς στρατευμένους. Είπε ότι δεν περίμενε τέτοια απάντηση από ένα κορίτσι δεκάξι χρονών και με άφησε... δούλευα στα χωράφια με τα χέρια, το μυαλό μου γύριζε στα αδέλφια μου, δεν ήξερα τι να ευχηθώ, όποιος και να επικρατούσε θα είχα έναν λόγο να θρηνώ....ο αδελφός μου «χάθηκε» αργότερα στις εκκαθαρίσεις που πραγματοποιούσε ο τακτικός στρατός στον οποίο υπηρετούσαν οι υπόλοιποι. Τέτοια χρόνια να μην ξανάρθουν ποτέ αλλά πρέπει η ιστορία τους να λέγεται. Αυτές οι ψυχές ίσως βρίσκουν μια ανακούφιση όταν δεν ξεπέφτουν στην λήθη.

Ετσι είπε.Μου άρεσε ο τρόπος που μοίρασε τα πράγματα. Πώς έδειξε ότι βρέθηκαν και η ίδια αλλά και οι δικοί της άνθρωποι γρανάζι σε μια κατάσταση που τους υπερέβαινε. Και δεν είπε "άνθρωποι". Είπε "ψυχές" περνώντας τους κατά αυτόν τον τρόπο, στην αιωνιότητα. Σήμερα είναι 75ετών. Αγρότισσα. Ζει με τον γέρο της 80 ετών, στη διπλανή πόρτα. Κι έχουν και οι δυο τους μια γλύκα στο πρόσωπο που μόνο τέτοιες ιστορίες μπορούν να δώσουν.

Τι θα απογίνουμε όταν πεθάνουν και οι τελευταίοι μάρτυρες εκείνης της εποχής; Πού θα βρούμε τέτοιες ερμηνείες εσωτερικής συμφιλίωσης; Δεν είναι τα έργα, δεν είναι οι τόποι μήτε τα κείμενα που ερμηνεύουν την Ιστορία. Είναι οι άνθρωποι που συμφιλιώθηκαν μαζί της. Αυτοί που πέθαναν κι αυτοί που πέθαναν και συνέχισαν να ζουν.

6 σχόλια:

  1. Ti μου θυμησεs τωρα.Καποτε εγραφα αυτεs τιs αφηγησειs και για μενα ειχαν ενα μεγαλο ενδιαφερον .Τρομακτικη περιοδοs για τιs ανθρωπινεs σχεσειs....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας δυστυχώς χάνεται.Οι άνθρωποι δύσκολα μιλούν για τις τραυματικές εμπειρίες τους, αν θεωρήσουμε πως αυτές αποτελούν τα πιο σπουδαία κεφάλαια της ιστορίας.Αυτοί που έχουν απομείνει να μιλούν πρέπει να απολαμβάνουν την προσοχή, την αφοσίωση και τον σεβασμό από όλους εμάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @Habilis και Ioannisxen,

    εκτός από την περίοδο εκείνη που πράγματι ήταν τρομακτική για τις ανθρώπινες σχέσεις ακόμα πιο τρομακτική ήταν η περίοδος της επούλωσης που ακολούθησε. Στην πραγματικότητα εκείνο που φτάνει σε μας σαν αφήγηση δεν είναι τα γεγονότα γυμνά αλλά το απόσταγμα των εμπειριών τους. Ολη η διεργασία του πόνου, της ίασης και τελικώς της συμφιλίωσης με τα γεγονότα διαφεύγει γιατί είναι καθαρά προσωπική για τον καθένα από τους μάρτυρες, μια αφήγηση που κανείς δεν θα μάθει ποτέ ...εκεί οφείλουμε και τον σεβασμό μας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. υπαρχουν πολλα που μπορει να μαθει κανεις ρωτωντας τους παππουδες στο χωριο


    και αλλα που τα μαθαινει κανεις απο μονος του ...απλα ζωντας ...αλλα δεν ειναι απλη και ευκολη η ζωη κι ετσι δεν ειναι ευκολη η μαθησιακη διαδικασια μεσω αυτης

    ειναι ευκολοτερα τα ευχολογια και τα μοιρολογια,
    ως αποτελεσμα των ολοενα και πιο απαιτητικων ωρολογιων προγραμματων, στα οποια θελει να υποχρεωνει τον
    καινουριο ανθρωπο ο θανατος ,
    που τον κυνηγαει μεχρι εξαντλησεως αλλα ,εξυπνα,οχι μεχρι τελικης πτωσεως ....τουλαχιστον ομως μεχρι παραιτησεως απο τη ζωη θα ελεγα .

    τι εμαθα εγω μολις τωρα διαβαζοντας
    το κειμενο της ντιανας ...

    οι ανθρωποι που σκοτωθηκαν στον εμφυλιο βρεθηκαν οντως σε μια κατασταση που τους ξεπερνουσε

    μεσα στο "γραναζι" της ιστοριας λεει η ντιανα που μιλαει και για "ψυχες που χαθηκαν"

    αλλα η κατασταση αυτη δεν δημιουργηθηκε απο την "ιστορια" και οι "ψυχες" αν υποθεσουμε οτι υπαρχουν δε χανονται ποτε...σε αντιθεση με τα κορμια που ματωνουν, πονανε και χανονται

    αυτοι που στρατευσαν τα αδερφια της γιαγιας απο τη μια ή την αλλη πλευρα εχουν ονομα και δεν λεγονται "ιστορια"

    λεγονται εξουσια και πολλοι απο αυτους ή και τα πνευματικα ή φυσικα τους τεκνα μας ταλαιπωρουν ομοιως ακομα και σημερα αφου βρισκονται κατα "περιεργο" τροπο στην ελληνικη βουλη και κατι μου λεει οτι θα εχει και συνεχεια σε επομενες γεννιες

    δε μας ειπε βεβαιως η ντιανα και δε σκεφτηκε ισως να ρωτησει τη γιαγια αν και τι ψηφηζε στις εκλογες απο τοτε ως σημερα ...

    δυστυχως το ιδιο γραναζι που εφαγε με τοση λαιμαργια τις ψυχες ή τα κορμια ή και τα δυο

    το λειτουργουν και σημερα και τρωει τις πεθαμενες απο καιρο σαρκες των
    κατ 'επιφαση ζωντανων

    και ποια ειναι η μεγαλη πλακα ...?

    η συμφιλιωση των ανθρωπων μεταξυ τους και με την ιστορια επιτυγχανεται απο τη μια με το λιωσιμο και το ανακατωμα που προκαλει αυτο το μεγαλο γραναζι
    και απο την αλλη με τον φοβο που προκαλει η πολυδιαφημιζομενη παντοδυναμια του..ο οποιος φοβος εχει σαν βαση την "ανθρωπινη" φυση μας και την φυσικη (?!) μας ροπη για ευκολια .


    Αλλα οσο τρομακτικη κι αν φαινεται η λεξη γραναζι και οσο τρομακτικο και να φαινεται αυτο το ιδιο το γραναζι
    ,του οποιου η λειτουργια στηριζεται εξ'ισου στο λιπαντικο υλικο που ειναι το ζουμακι μας οσο και στην καλη κατασταση των δοντιων του που ειμαστε εμεις οι ιδιοι,
    τοσο ευαλωτο ειναι και μπορουμε να το προσβαλλουμε πανευκολα απλα σπαζοντας ενα δοντακι...πανευκολα και απλα σπαζοντας ή ροκανιζοντας σαν τη σκουρια, ο καθενας μας το
    δοντακι που ειναι ο ιδιος ο υπερπολυτιμος εαυτος του .

    Για αρχη λοιπον εμαθα αυτο


    να βαλω στην ακρη τον "ανθρωπο" και την υπερπολυτιμη "ζωη" του

    και να βγαλω απ' το σεντουκι τον ανθρωπο για να ζησει χωρις φοβο και με παθος .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Λεφτυράκη συμφωνώ εν μέρει όσον αφορά στο "γρανάζι" για το οποίο έχουμε προσωπική ευθύνη. Δεν θα σχολιάσω εκτεταμένα το αν είναι εύκολο ή δύσκολο να του εναντιωθούμε γιατί σαν θέμα μετρά κάποιες δεκαετίες και αυτό από μόνο του νομίζω μιλά για το αν είναι εύκολο ή δύσκολο έως αδύνατο.

    Εκείνο που ήθελα να τονίσω μιλώντας για «γρανάζια» είναι ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι στην συγκεκριμένη εποχή βρέθηκαν αντιμέτωποι με τον πλέον οδυνηρό τρόπο με αυτό το "γρανάζι", κλήθηκαν με τον αγριότερο τρόπο να επιλέξουν θέση και πλήρωσαν επίσης κατά τον αγριότερο τρόπο την επιλογή τους. Κάτι τέτοιο δεν γίνεται σήμερα στον δυτικό κόσμο του οποίου οι άνθρωποι είναι σε σύγκριση με εκείνους τους ανθρώπους του γλυκού νερού.

    Και είμαστε του γλυκού νερού Λεφτυράκη επειδή απλώς έτυχε να γεννηθούμε σε άλλη εποχή και από την μεριά των νικητών. Αντίθετα εκείνοι οι άνθρωποι σε όποιο στρατόπεδο και να ανήκαν έπρεπε το χέρι τους να κρατήσει όπλο. Γι αυτό λέω ότι τους κορόιδεψε η Ιστορία. Βρέθηκαν να ζουν στην καμπή....και διαμόρφωσαν την Ιστορία με προσωπικό κόστος και επί μακρώ είτε ήταν από τους μεν είτε από τους δε. Είτε στρατολογήθηκαν είτε τους στρατολόγησαν και είτε ήταν αυτόβουλοι είτε πήραν γραμμή από τα "ξένα" κέντρα εξουσίας. Εκείνο που τους τιμά είναι ότι τελικώς πολέμησαν. Απάντησαν δηλαδή στο προσκλητήριο της εποχής τους.
    Εδώ λοιπόν υπεισέρχεται ο σεβασμός ο δικός μας προς αυτούς τους ανθρώπους. Ότι τελικά μετά από μισό αιώνα περίπου οι μετέχοντες σε αυτόν τον πόλεμο αντιλαμβάνονται ότι πολέμησαν για ένα "αδειανό πουκάμισο" αν κρίνουμε από την πορεία της Ιστορίας. Και από κει πηγάζει και η "απόσταση" που παίρνουν από τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Το καθαρό βλέμμα....και των μεν και των δε, όσοι το διαθέτουν....

    Εκείνο όμως που με τίποτα δεν μπορείς να το καταπιείς, το πιο πικρό και παράλογο είναι οι «ψυχές» όπως είπε η γιαγιά -όχι εγώ- που χάθηκαν. Διότι λέφτυ καλά να ηττηθείς, το ίδιο και να νικήσεις αν ο αγώνας έχει κάποιο όφελος έστω για τις επόμενες γενιές αν όχι για σένα τον ίδιο, λες πληρώθηκε ένα τίμημα αλλά το να χαθεί ο πλέον αγαπημένος διπλανός σου –ή ακόμα και ο εχθρός σου- και να δεις τα πράγματα να εξελίσσονται ερήμην σου σαν να μην πληρώθηκε με αίμα το μέλλον, αυτό είναι το πιο πικρό ποτήρι καθότι σε βγάζει στην αχρηστία....για αυτό μιλώ για κοροϊδία της Ιστορίας.

    Γιατί μην μου πεις Λέφτυ ότι οποιοσδήποτε αριστερός ή δεξιός σήμερα εξακολουθεί να βλέπει στον αντίπαλό του έναν εχθρό, την στιγμή που ανήκουν και οι δυο σε ένα καινούργιο σύνολο δυτικών με τα ίδια συμφέροντα και επιδιώξεις ενάντια στην υπόλοιπη ανθρωπότητα. Με άλλα λόγια δεν είναι πια εμφύλιος ο αγώνας ούτε καν παγκόσμιος με την μορφή που τον γνωρίσαμε αλλά ... «πλανητικός» και μάλιστα φτηνός καθότι εκείνος ο πόλεμος που γινόταν για την εξίσωση των τάξεων ώστε να φάνε και οι δυο αντίπαλες παρατάξεις από μισό καρβέλι ψωμί δεν έχει να κάμει σε τίποτα με τους πολέμους που γίνονται τώρα από τους εκ των περιστάσεων ανά τον κόσμο νικητές εκείνου του πολέμου να φάνε ολόκληρο το καρβέλι....

    Γι αυτό δεν έχει και καμιά σημασία τί ψηφίζει η γιαγιά σήμερα ( τότε είχε μια σημασία) ό,τι και να ψηφίζει κι εκείνη κι εσύ κι εγώ και όλοι μας, τον εαυτό μας ψηφίζουμε...άντε με μια μικρή απόκλιση υπέρ "τρίτων". Ετσι λοιπόν και ηττημένοι και νικητές εκείνου του πολέμου, νικητές είναι σήμερα και καλά μεν να είσαι νικητής προερχόμενος από τους τότε νικητές αλλά να είσαι και νικητής προερχόμενος από τους τότε ηττημένους θα πρέπει να αισθάνεσαι και πολύ ....αμήχανος για να μην πω τίποτα άλλο :)

    Και έρχομαι σε εμάς.
    Τι σχέση έχουμε εμείς Λεφτυράκη με εκείνους τους ανθρώπους;

    Θεωρητικολογούμε Λέφτυ σχολιάζοντας το παρελθόν, κρίνοντας το παρόν και φοβούμενοι (δήθεν) το μέλλον. Πλην αυτού, όχι δόντι αλλά και μύτη να ανοίξει το κάνουμε θέμα. Για τον απλούστατο λόγο ότι ο κλήρος της Ιστορίας έπεσε σε άλλους που «καθάρισαν» για μας. Να μίλαγε όπως μιλάς κανένας Παλαιστίνιος, κανένας ινδός, κανένας αφρικανός πάει καλά αλλά όχι κι εμείς βέβαια! Δεν λέω, γράφουμε κι εμείς την Ιστορία (σχολιάζοντας και πίνοντας και καπνίζοντας και γκρινιάζοντας) την οποία θα εξετάσουν οι επόμενες γενιές ( αυτό ίσως θα έπρεπε να μας φοβίζει) αλλά η "μηχανή" τραβά μπροστά με επιλεγμένους επιβάτες πια να επιβαίνουν στα βαγόνια. και έρχεσαι τώρα εσύ και μου λες να σταματήσουμε την μηχανή! Μα αφού εμείς οι ίδιοι είμαστε αυτοί που επιβαίνουμε στα βαγόνια, γίνεται ποτέ να πούμε του οδηγού να το εκτροχιάσει; Εδώ κάνα δυο τρεις κουνάνε τα χέρια τους από την αποβάθρα να ανεβούν και αυξάνουμε ταχύτητα στο ολοταχώς....άντε να μπει κανένας λάθρα και τον πετάμε από τα παράθυρα καθότι ασύμφορο, άντε να του κάνουμε και την χάρη να του δώσουμε κανένα φτυάρι να ρίχνει κάρβουνο στην μηχανή επειδή είναι και μετανάστης και πρέπει εμείς στα πίσω βαγόνια να ασχοληθούμε με τα προβλήματα που τους απασχολούν.... τους μπανιάνους. Και χάρη τους κάνουμε, το τρένο να είναι καλά καθότι εμείς τα κόβουμε τα εισιτήρια....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. μ'αρεσει τωρα που τα καναμε κατοσταρισια

    δε διαφωνω σχεδον σε τιποτα ντιανα

    και μαλιστα τα ειπα πιο μπροστα


    "σπαζοντας ή ροκανιζοντας σαν τη σκουρια, ο καθενας μας το
    δοντακι που ειναι ο ιδιος ο υπερπολυτιμος εαυτος του ."

    και αν δειχνω καποιον και αν κρινω καποιον αυτος δεν ειναι αλλος απο τον ιδιο αυτον τον υπερπολυτιμο εαυτο....

    οσο γι αυτους που πολεμησαν εχω να πω αυτο...οτι αυτοι τουλαχιστον τολμησαν να ζησουν (εστω και την αυταπατη τους ή την πεπονοφλουδα που τους πεταξαν οι αλλοι) επομενως το προηγουμενο σχολιο δεν δειχνει αυτους αλλα εμας ....

    my generation sucks
    no guts no glory no riot
    not enough natural selection

    οπως θα ελεγαν και οι turbonegro .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.