Πέμπτη, Μαρτίου 22, 2007

Το Φόρεμα.




Παλιό, μακρύ, άχρηστο περασμένης μόδας,
το ανέσυρα από το βάθος της ντουλάπας μου
σαν δεν είχα άλλο τίποτα, τίποτα να κάνω.

Επεσε λίγο άχαρα πάνω μου,
άχαρα χαμογέλασε και το είδωλο στον καθρέπτη.
Κοντοστάθηκα έκπληκτη πώς η παλιά του αίγλη
κατέληξε να με κοιτά ζητώντας μου συγγνώμη,
λίγο μπερδεμένη για το αν έφταιγε αυτή
ή το κορμί το είχε άραγε το φόρεμα προδώσει;

Βιαστικά το ψαλίδι πήρα και ψαλίδισα
ένα - δυο άκρες που κρέμονταν,
δυο - τρία λακάκια χαμόγελου
που έπαιζαν στην μέση.

Το ντεκολτέ το άφησα, μάρτυρας είναι σκέφτηκα
για όποια μικρά φιλιά ανηφόρισες από κει
και κύλησαν μόνα τους στην πλάτη.
Αρμονικά τα έραψα κι εγώ με αραιές μικρές θηλιές
στερεώνοντας τα λάθη.



Ιούλης, 2004.

2 σχόλια:

  1. Mην κανειs καμια μαλακια και πεταξειs αυτο το φορεμα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οχι δε το πετάω...όμορφο σχόλιο:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.