Σάββατο, Δεκεμβρίου 23, 2006

.....




ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

13 σχόλια:

  1. Ανώνυμος23/12/06 23:30

    Καλή χρονιά, lady D.
    Πρέπει όμως να παραδεχτώ ότι περίμενα κάτι για τα Χριστούγεννα της Μανούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χρόνια πολλά και απο μένα και σε ευχαριστώ που πέρασες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανώνυμος25/12/06 18:41

    Χρόνια πολλά dianathenes και καλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. dianathenes, χρόνια πολλά και σε εσένα!Να είσαι επίμονη,να γράφεις και να νιώθεις πως υπάρχουν άνθρωποι που παρακολουθούν τη σκέψη σου.Αν η σκέψη σου είναι "θύμα" των φαντασιώσεων σου,τότε χαίρομαι για τις φαντασιώσεις σου...Σε χαιρετώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Χρόνια πολλά και καλά :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

    ΥΓΕΙΑ ΧΑΡΑ :-)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ας είναι. Καλή χρονιά. Καλή χρονιά κάποτε, αν το κάποτε είναι το διαρκές τεθλασμένο της ελπίδας μας. Εκείνη η πολύτιμη κόψη που την αγγίζεις και κόβεσαι, ακριβώς στο σημείο που η φλέβα θέλει το άπειρο, κι από το άπειρο πέφτουν σταγόνες αίμα στο σώμα του ανθρώπου. Σταγόνες αίμα από το κάποτε το πριν κι από το κάποτε το αυριανό. Ας είμαστε καλά. Δηλαδή, ολόκληροι και ολομόναχοι στο κάποτε. Ας είμαστε καλά να ισορροπούμε στην κόψη της τεθλασμένης που κόβει τους ανθρώπους στα δύο και τους αγγέλους στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Χρόνια πολλά. Αλλά σε τι; Μονάχα στο χιόνι υποθέτω.
    Στο χιόνι που θα λιώσει, την επόμενη στιγμή, όπως λιώνουν οι έρωτες μέσα στον χρόνο που περνάει, όπως λιώνει και ο θάνατος μέσα στον χρόνο που περνάει και επαναλαμβάνεται μέσα στον άλλο θάνατο, μέσα στον άλλο έρωτα αενάως στον χρόνο του, πάντοτε όμως ως πρόκληση μιας καμπύλης που δεν θα την προλάβουμε, καθώς φεύγει και υπάρχει το ίδιο. Ανύπαρκτη και υπάρχουσα. Αυθύπαρκτη και ετεροκαθοριζόμενη από εμάς. Το κάποτε απολύτως και το τώρα μηδέν. Το είδωλον ενός καθρέπτη που αντιστρέφει την ίδια του την υπόσταση. Και να πέφτουν τα κορμιά όπως οι νιφάδες του χιονιού που θα λιώσουν μέσα στο κάποτε. Κάποτε ο χρόνος, λοιπόν. Κάποτε η καμπύλη του, όπως το σώμα μιας γυναίκας που αγάπησες κι έγινε επανάσταση. Κάποτε. Τώρα. Πριν. Ύστερα από χρόνια. Όλα είναι χρόνος. Ακόμη και τα ξερά πλατανόφυλλα που πέφτουν μπροστά στα πόδια σου κατηφορίζοντας προς τον ηλεκτρικό της Κηφισιάς. Ο παρατημένος άνθρωπος παίζει μιαν ανορθόγραφη μελωδία στο ακορντεόν. Κατηφορική. Άνθρωποι θα ζήσουμε χρόνια πολλά. Όχι από τώρα κι ύστερα~ ήδη έχουμε ζήσει χρόνια πολλά. Από την ώρα που γεννιόμαστε έχουμε ζήσει χρόνια πολλά, ακόμη κι αν είχαμε πεθάνει την ίδια στιγμή. Δεν είναι παρηγοριά. Είναι το κακό μέσα στην υπόσταση και στη διάσταση του χρόνου. Είναι το χαμόγελο της διαβολής που έκανε τον Νίτσε να ψιθυρίσει μιλώντας για τον εαυτό του: "Δεν ήρθε ο καιρός μου εμένα. Μερικοί άνθρωποι γεννιώνται μετά θάνατον".
    Αυτό ακριβώς το ζήτω που ζητούμε γιορτάζουμε. Αυτό το ζήτω που είναι τα χρόνια μας πολλά, τώρα που αγγίζουμε το χέρι μας, τη φλέβα μας, το μυαλό μας στο ξυράφι της τεθλασμένης. Κι ο κόσμος ν' αλλάζει.
    Κι αφού αλλάζει ο κόσμος αλλάζει και ο χρόνος. Ο χρόνος δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε. Ο χρόνος κάποτε, επομένως δεν ήταν αληθινός. Ώστε πρέπει να συμπεράνουμε πως ούτε και τώρα είναι αληθινός. Κάποτε θα γίνει. Άρα τι; Ο χρόνος είναι ψεύδος; Ούτε κι αυτό. Ο χρόνος είναι απλώς ο εαυτός του. Η απόλυτη έννοια που προσπαθούμε να ανακαλύψουμε, τόσα "κορμιά στον Σκάμανδρο". Κι ας λέει ο Σεφέρης, "για ένα πουκάμισο αδειανό". Το πουκάμισο του χρόνου δεν είναι αδειανό. Αν ήταν, τότε και ο θάνατος θα ήταν άδειος. Δηλαδή, δεν θα είχε υπάρξει ζωή. Χρόνος. Τα χρόνια πολλά. Η μέτρηση. Η τεθλασμένη και η καμπύλη. Τα ονόματα των κεκαυμένων. Οι ομαδικοί τάφοι της ανώνυμης γνώσεως και της γεωργημένης ιστορίας. Ένα τίποτα. Ενώ τώρα, υπάρχει το υπάρχειν. Υπάρχει ακόμη και το εννοούμενο τίποτε. Συνεπώς υπάρχουμε. Συνεπώς ζούμε χρόνια πολλά. Συνεπώς το "χρόνια πολλά" δεν είναι ευχή. Είναι συγκατάνευση. Όσο θα υπάρχει ο χρόνος, θα υπάρχουμε. Είτε ζώντες είτε τεθνεώντες. Κι όλο θα μαθαίνουμε τι στην ευχή είναι ο χρόνος.
    Στο μεταξύ: κουράγιο. Ωραίο κουράγιο. Σκληρό κουράγιο. Ζούμε. Έγκλημα καθοσιώσεως η αποχρώσα ένδειξη αθωότητας, το υπάρχειν; Κάποτε θα το μάθουμε. Κάποτε. Σπαταλήσαμε ή σπαταληθήκαμε; Κάποτε θα το μάθουμε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα το μάθουμε. Με μαθηματική ακρίβεια θα το μάθουμε, μόνο που δεν ξέρουμε ακόμη τη στιγμή που τα τεθλασμένα των μαθηματικών θα συναντήσουν την καμπύλη της μαθηματικής ποιήσεως. Το τέλος -δηλαδή την απόλυτη αξία- του χρόνου. Θα περάσουν χρόνια πολλά.
    Χρόνια πολλά. Με χιόνι παντός καιρού. Κάποτε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Χρόνια πολλά, καλή χρονιά καλέ μου και καλή "χιονιά". Ισως την στιγμή του θανάτου μας μάς αποκαλυφθεί η έννοια του χρόνου. Ισως γι αυτό δεν είναι "καλός" ο αιφνίδιος θάνατος. Διότι μας αποκόπτει από την κατανόησή του. Ισως ο χρόνος μας στον Πλανήτη Γη να είναι μέρος του μυστικού που ενώνει αυτές τις δυο έννοιες.

    Καλή χρονιά, καλή χιονιά φίλοι μου...athena, thrass, ioanni, selana, regina, ggl να σας συστήσω τον φίλο μου τον Μέρμηγκα, black swan κατά μπλοκγόσφαιρα...γερό κεφάλι.:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. howdy hoooooo!
    καλη χρονια απο μενα κι απ' τον μιστερ χανκυ αυτοπροσωπως
    ακουστε

    http://www.amazon.com/Hankeys-Christmas-Classics-South-Park/dp/B000034DII

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. howdy hooo λευτεράκη μου και καλή χρονιά. Πήγα στο λινκ. Καταπληκτικά τα.... παϊδακια....:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. καποτε...
    υπηρχαν πεστροφες στις ρεματιες στα βουνα.

    Μπορουσες να τις δεις να στεκονται κοντρα στην κεχριμπαρενια ροη κουνωντας ανεπαισθητα τις ακρες των πτερυγιων τους.

    Μυριζαν βρυα στα χερια σου .

    Αστραφτερες , μυωδεις και σφριγηλες .

    Στις πλατες τους κουβαλουσαν σχεδια ... χαρτες του νεογεννητου κοσμου .

    Χαρτες και μορφες .

    Ενος πραγματος που ηταν αδυνατο να αποκατασταθει .

    Αδυνατο να ξαναγινει οπως πρεπει .

    Στις σκιες των βαθειων ρεματων οπου ζουσαν ολα ηταν παλιοτερα απ' τον ανθρωπο και ψιθυριζαν μυστηριο.



    [ελευθερη αποδοση της τελευταιας παραγραφου του "the road" ( "ο δρομος", 2006 )του τελευταιου ,ακυκλοφορητου στα ελληνικα , μυθιστορηματος του κορμακ μακαρθυ, απο wpleftyboy]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αυτή είναι μια πολύ ποιητική απόδοση του Κόσμου όχι μόνο από το φανταστικό στοιχείο - γιατί πώς θα μπορούσε άραγε να υπήρχαν "καποτε... πεστροφες στις ρεματιες στα βουνα;- αλλά και από το υγρό ρ- που ρέει άφθονα στο κείμενο δένοντας αρμονικά ήχους και περιεχόμενο.

    Λοιπόν, αυτές οι πέστροφες Λευτυράκη, μου θυμίζουν έτσι όπως "κουνούν ανεπαισθητα τις ακρες των πτερυγιων τους" διαστημόπλοια. Όλο το κείμενο δηλαδή έχει κάτι από το μέλλον, από την επιστημονική φαντασία....

    "Στις πλατες τους κουβαλουσαν σχεδια ... χαρτες του νεογεννητου κοσμου"

    ....σαν να είχε προηγηθεί μια καταστροφή και οι πέστροφες αυτές εξαιρετικής ωραιότητας να είχαν την αποστολή να κτίσουν ξανά τον Κόσμο ακολουθώντας κάποιους -μυστικούς- χάρτες. Σχέδια του Κόσμου που θα αποκαθιστούσαν την Ομορφιά πριν την επέλαση του Ανθρώπου.

    Μου αρέσει πολύ αυτό το ύφος γραφής....

    Αν έχεις αποδώσει ελεύθερα κι άλλα κομμάτια από το αρχικό κείμενο βάλε τα να τα διαβάσουμε....

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.