Πέμπτη, Απριλίου 06, 2006















....για να κρατηθείς στη ζωή με αξιοπρέπεια πρέπει να έχεις ίσως κάτι από το απόλυτο του άσπρου και του μαύρου. Ισως γι αυτό να διάλεξα αυτή τη φωτογραφία για αρχή. Οσες φορές έβαλα χρώματα, χάθηκα μέσα στους άλλους.


Μεγαλώνοντας επιστρέφω λοιπόν στον εαυτό μου. Είναι αλήθεια ότι τα μικρά παιδιά είναι γοητευτικά απόλυτα. Παρόλο που είναι όλο απορίες. Που όλο ρωτούν. Στέκουν σκεφτικά πάνω από την απάντηση που τους έδωσες. Στην ουσία ξέρουν. Ολη μας η ζωή μου φαίνεται μια περιπλάνηση για αυτή την αλήθεια που κατείχαμε μικρά παιδιά. Δε λέω ότι δεν ήταν όμορφη περιπλάνηση, είχε ένα αλισβερίσι εξ ίσου γοητευτικό με τη μοναξιά της παιδικής ηλικίας, είχε θεούς που λάτρεψα, όμως είναι ζεστά εδώ, παρέα με τη Σουρεκλεμέ να μου μιλά από τα βάθη του μυαλού μου. Βγάζει το απόγευμα ένα σκαμνάκι στο σοκάκι, κάθομαι κι εγώ στο πεζούλι δίπλα της κι αρχινά τότε μια συνομιλία για χίλια δυο πράγματα ασήμαντα. Να πω την αλήθεια πιο πολύ και από τούτα που λέει ναρκώνομαι από τις χειρονομίες της, τους μορφασμούς, την ιδιόρρυθμη προφορά και τη σκιά της που κινείται ανασούμπαλα πάνω στον ασβεστωμένο τοίχο, για πότε περνά η ώρα μήτε και το καταλαβαίνω και πέφτω μετά έτσι με τα ρούχα της σκούρα καφετιά μέσα στο νου, πολυκαιρινά, λίγο να μυρίζουν το πράσινο σαπούνι ακόμη στα ρουθούνια μου κι αποκοιμιέμαι χωρίς να θυμούμαι τι είπαμε, μπορεί να ήταν λέω και ονειροφαντασία τούτο το πράγμα και φεύγω σε ένα κόσμο άγνωστο του ύπνου ανάλαφρη, σίγουρη ότι το μόνο πράγμα που άξιζε από τη μέρα μου ήταν το μουρμουρητό της και τα σταυρωμένα της χέρια πάνω στη ντρίλινη ποδιά. Τα δικά μου ποτέ δε στέκουν. Ολο γράφουν πράγματα ανήκουστα...

8 σχόλια:

  1. Ναι, η απάντηση βρίσκεται μέσα μας. Καλημέρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καλησπέρα Περαστικέ.
    Μού έκανες ποδαρικό λοιπόν; :)
    Χαίρομαι που κατάλαβες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. «Κάθε φράση που γράφω», λέει ο Γκόργκι, «τη γράφω με δέος και ευθύνη γιατί ξέρω πως θα τη διαβάσουν χιλιάδες άνθρωποι...».


    Εδώ, ευτυχώς Ντιάνα, στα Ημερολόγια , νομίζουμε ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.


    Και να ο Περαστικός που το εγκαινίασε.

    ΥΓ. Φαντασου την αστραπή στο νου του Αρχιμήδη («Εύρηκα, Εύρηκα») όταν συνέλαβε την αρχή της υδροστατικής άνωσης, κάτι σαν μικρό εγκεφαλικό επεισόδιο, ώστε να διατυπώσει εν τέλει -τι;

    Μιαν αρχή, μιαν αλήθεια, ακατανόητη, αρχικά, τουλάχιστον στους μη ειδήμονες.

    Η Μούσα, το υποκείμενο της υπαγόρευσης, μιλάει μεθυσμένη.

    Το ίδιο πίστευαν οι Αιγύπτιοι για τα παιδιά, την ομιλία των οποίων, όταν έμοιαζε άλογη, θεωρούσαν προορατική και χρησμική.

    Για να το πω με μια δόση χιούμορ, καθεαυτή, η φράση «Από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια» μάς λέει πως η γλώσσα έχει ήδη διαισθανθεί ποιος είναι ο αληθινός αποδέκτης της αποκάλυψης: είναι το «Ο νοών νοείτο» (ο Λακάν για τα παιδιά).

    Άντε και καλώς σε ξαναβρήκα!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Kαλωσόρισες (και υπέροχη η φωτογραφία που διάλεξες).


    "Aν θέλω να σε ζωγραφίσω, πρέπει να κλείσω τα μάτια για να σε βλέπω καλύτερα."

    Julie B., 9 ετών

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλησπέρα,πολύ ομορφο κείμενο.Ξέρεις να αγγίζεις τις λέξεις οπως τους πρέπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ...τώρα μέρμηγκα άστα....μας πήρε ο άνεμος κι εμάς και τραβάμε το κατήφορο! " Πήρε ο τρελός κατήφορο" που λένε .....και ποιος να μας σταματήσει; :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  7. Καλώς σας βρήκα κι έχεις δίκιο. Ζωγραφίζει ο ζωγράφος τελικά με τα μάτια και όχι.... με τα χέρια; Θαυμαστό και περίεργο δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @regina

    Σ ευχαριστώ πολύ. Μου άρεσε που έδωσες σημασία στις λέξεις σαν να είναι άνθρωποι που δέχονται χάδια ("όπως τους πρέπει"):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.