Τρίτη, Απριλίου 26, 2011

Πού πάνε οι στορίες όταν δεν γράφονται ποτέ.

Οι ιστορίες που δεν έγραψαν ποτέ οι άνθρωποι επιστρέφουν στη Γη.
Γίνονται χώμα όπως ο υπόλοιπος άνθρωπος.
Αυτό είναι κάτι που με ευχαριστεί γιατί η Γη δεν περιέχει έκτοτε μόνο χώμα νερό φωτιά κλπ που γνωρίζουν οι γεωλόγοι αλλά και πνεύμα.
Προσοχή λοιπόν στο χώμα. Δεν είναι τόσο ταπεινό όπως νομίζεις. Ούτε τόσο αποτρόπαιο επειδή σκεπάζει τους ανθρώπους.
Σκέφτομαι μάλιστα και ότι οι σεισμοί πρέπει να αναθεωρηθούν και να μην θεωρούνται μόνο καταστροφικοί. Πού ξέρεις. Ένα βαθύ ρήγμα μπορεί να φέρει στην επιφάνεια το χώμα που σκέπασε τον Αριστοτέλη ή τον Πλάτωνα. Θα πρέπει για τον ίδιο λόγο να πάρουν οι ανασκαφές άλλο χαρακτήρα και να ενδύονται οι αρχαιολόγοι με κάποιο ιδιαίτερο ένδυμα σαν και αυτό των ιερέων. Όπως και νάχει μου ήλθε τις προάλλες μια σκέψη. Ότι και τα μυρμήγκια κάτι πρέπει να κουβαλούν, να κρύβουν και να φυλάττουν μέσα στις μυρμηγκοφωλιές εκτός από σπόρους και φύλλα. Ισως προσπάθειες συγγραφής τόσων ανθρώπων που πηγαινοέρχονται ακατάπαυστα μέσα στην καθημερινότητά τους. Δεν τελεσφόρησαν ποτέ και αυτά τα εργατικά ζωύφια τις αποθηκεύουν εκεί ως πανανθρώπινο πλούτο, τα μόνα που καταλαβαίνουν τι σημαίνει να μην γραφεί ποτέ μια ιστορία.

 
...ευχαριστώ για τον χρόνο σου.